ด็อกวิลล์อยู่บนเทือกเขาร็อกกี้ ในสหรัฐแห่ง อ.
ข้างบนนนี้เป็นจุดที่ถนน มาถึงจุดสิ้นสุด
ใกล้กับทางเข้าเหมืองเงินร้างเก่าๆ
พลเมืองในด็อกวิลล์เป็นคนดี
ผู้คนที่จริงใจและ พวกเขารักเมืองของพวกเขา
และในขณะที่จิตที่อ่อนไหว จากชายฝั่งตะวันออก
ได้ขนานนามถนนสายหลักว่า ถนนเอล์ม
แม้ว่าจะไม่มีต้นเอล์มไม่เคย แผ่ร่มเงาในด็อกวิลล์เลยก็ตาม
พวกเขาไม่เห็นว่าจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยน
ตึกส่วนใหญ่ทรุดโทรมไม่น้อย
พูดตรงๆ เหมือนกับเพิงเก่าๆมากกว่า
แต่บ้านที่ทอมอาศัยอยู่ดีที่สุด
และในช่วงเวลาที่ดีก็อาจจะ พอเอามาอวดได้
บ่ายวันนั้นมีเสียงวิทยุแผ่วเบา...
ให้คนแก่คนโปรดของเขา โธมัส อดิสัน ซีเนียร์
เริ่มอ่อนไหวต่อดนตรีแบบที่แผ่วเบา
สุภาพสตรีและบุรุษ... ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา...
ทอม ช่วยหน่อยได้มั้ย? วิทยุ!
เพียงเพราะเพลงจบก็เลย...
ยอมเสี่ยงที่จะอดฟังสิ่งที่ มีประโยชน์รึ?
ผมว่าเพราะงั้นไงเราถึงได้มีวิทยุ...
ฉันต้องพัก แกก็รู้
จะเหน็บแนมฉันยังไงก็ได้
พ่อของทอมเคยเป็นหมอ และตอนนี้รับบำนาญพอประมาณ
ฉะนั้นมันก็ไม่เป็นเรื่องเสียหายอะไร สำหรับทอม
ที่จะเรื่อยเปื่อยไปกับเรื่อง ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ทอมเป็นนักเขียน ...ตามที่ประกายความคิดของเขาจะอำนวย
โอ ผลงานของเขาที่ออกในกระดาษ...
ถึงตอนนี้ก็จำกัดอยู่ที่คำว่า ยิ่งใหญ่และเล็ก...
ตามด้วย เครื่องหมายคำถาม
แต่ถึงกระนั้นก็ถูกจัดเก็บอย่างดี ในลิ้นชักหนึ่งของสำนักงานเขา
บายฮะ พ่อ
สวัสดีท่านทอม
สวัสดี ท่านโอลิเวีย
อย่าลืมเรื่องประชุมพรุ่งนี้ล่ะ
ไม่
เพื่อเลื่อนเวลา...
ที่เขาจะต้องจรดปากกาลงกระดาษ อย่างจริงๆจังๆ
ตอนนี้ทอมได้เริ่มการนัดประชุม เรื่องศีลธรรม..
ซึ่งเขารู้สึกว่าเป็นประโยชน์ต่อ เมืองอย่างยิ่ง
- ไฮ เด็กๆ - ไฮ ทอม
สวัสดีชัค
เราจะได้เจอคุณในประชุมวันพรุ่งนี้มั้ย?
คงไปได้โดยไม่มีคำสอนของคุณ
คุณรู้จักวีร่านี่
ไม่ให้ฉันได้อยู่อย่างสงบเลย จนฉันตอบตกลง
ใครเอากระดูกให้โมเสส? ยังมีเนื้อติดอยู่เลย
เจสันให้
เจสันให้กระดูกติดเนื้อกับ ไอ้หมาพันทางนั้นเรอะ?
เราเห็นเนื้อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน?
คราวหน้าถ้าเอาอาหารดีมาทิ้งขว้างอีก ฉันจะยึดมีดแก
คิดอยู่แล้วว่าเป็นแกที่ให้เนื้อกับมัน
โมเสสเกิดมาเพื่อหิว! เพื่อเฝ้า
เฝ้าด็อกวิลล์น่ะรึ?
มีอะไรให้ขโมยงั้นรึ?
นี่เป็นช่วงที่เลวร้าย ทอม เอดิสัน
ไม่นานจะมีพวกที่จิตใจต่ำกว่าเรา
จริงๆแล้ว... ทอมก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว แม้ว่า พูดกันอย่างเป็นทางการแล้ว...
จะยังไม่ยุ่งกับการเขียน
และถ้าร่างกายพบว่ามันยากที่จะรู้ซึ้ง ถึงสิ่งที่อาชีพที่เขาทำอยู่...
เขาก็คงจะยอมทำเหมือง
แม้นว่าเขาไม่ได้ระเบิดผ่านหิน...
เขาระเบิดผ่านสิ่งที่ แข็งแกร่งกว่านั้นด้วยซ้ำ...
ที่เรียกกันว่า จิตของมนุษย์... ตรงเข้าไปยังจุดที่มันเปล่งประกาย
- เฮ้ มาร์ธา - สวัสดี ทอม
ฟังนะ ทุกคนจะมา คุณแค่เตรียมม้านั่งให้พร้อม
ใช่ มันพร้อมแล้ว
โอ แต่ว่าทอม ฉันขอย้ำ ถ้าเธอจำเป็นต้องใช้ออร์แกนของฉันล่ะก็
ฉันจะต้องขออนุมัติพิเศษจาก ผ.อ.ภาคนะ ทอม
มาร์ธา ฉันเองก็ขอย้ำ เราไม่ต้องการออร์แกน
เราสามารถรวมใจโดยไม่ต้องร้องเพลง หรืออ่านจากไบเบิล
เกือบทุ่มนึงแล้ว อย่าลืมลั่นระฆังล่ะ
ผมว่าแบบนั้นก็คงได้ มาจินเจอร์
ผมไม่คิดว่าจะดีต่อดินถ้าคราดกับ ขุดมันตลอดเวลา
ดินเป็นสิ่งที่มอบชีวิตให้เราทุกคน
อย่ามาแสดงฝีปากกับฉันอีกเลย โธมัส เอดิสัน จูเนียร์
ฉันจะขุดตราบที่ฉันพอใจ
ใช่ และทำลายมันทั้งหมด! ฉันเห็นด้วยกับทอม
ใช่ แต่เขาชอบกินายของฉัน ใช่มั้ยล่ะ?
มันอร่อยมาก ไม่ต้องสงสัยเลย
ใช่ แต่กับเรื่องขุด ใครถูกล่ะทอม เธอหรือว่าฉัน?
ผมไม่แน่ใจว่ามันตัดสินง่ายขนาดนั้น
เขาต้อนเธอจนมุมแล้วจินเจอร์
อดที่จะจุ้นไม่ได้ล่ะสินะ กลอเรีย?
เฮ้ เบน ฉันจะไปเปิดประตู
ไม่เป็นไร ทอม
มีข่าวจากอุสาหกรรมขนส่งบ้างมั้ย?
ที่นั่นทุกอย่างก็ลงเหวเหมือนกันรึ?
อย่าเอาเรื่องอุสาหกรรมขนส่ง มาล้อเล่น
มันทุ่มตรงพอดี ขณะที่มาร์ธา สั่นระฆังเวลา
และทอมถึงเวลาที่ต้องเล่นเช็คเกอร์ กับเพื่อนวัยเด็กของเขา บิลล์ แฮนสัน
บิลล์โง่และรู้ตัวดี
โง่เกินกว่าที่จะเป็นวิศวกรได้ เขารู้ดีแก่ใจ
หลังจากที่ฟังเสียงเครื่องตอกเสาเข็ม ซึ่งกำลังสร้างฐาน...
ของสถานดัดสันดานใหม่ ดังมาจากหุบเขาอยู่พักหนึ่ง
ทอมมุ่งหน้าไปที่บ้านแฮนสัน เพื่อสร้างความเจ็บปวดให้บิลล์
พร้อมกับความขายหน้าต่อการพ่ายแพ้ ในเกมเช็คเกอร์อีกครั้ง
ชาวบ้านบางคนอาจจะมองว่า โอกาสได้พบกับลิซ พี่สาวชองบิลล์...
ต่างหากที่ดึงดูดมากกว่า กระดาษเล่นเช็คเกอร์
พวกเขาอาจจะพูดถูก
ความจริงที่ว่าในบ้านแฮนสัน ยังมีอีกขอบฟ้า
ขอบฟ้าที่ดึงดูดใจมากพอกับ ขอบฟ้าที่เห็นในหุบเขา
ขอบฟ้าที่ถูกตรึงไว้ด้วยทรวดทรง อันยั่วยวนของลิซ แฮนสัน
- ไม่มีใครได้เหรอ? - ห้วงเหวที่หวานซึ้ง เจ็บปวด ยั่วยวน
- เฮ้ ลิซ - เฮ้ ทอม
เธอจะต้องแวะมาทุกวันเลยหรือไง?
มันคงจะสนุกกว่านี้มากที่จะมีคนอื่น ที่น่าสนใจเปลี่ยนหน้ามาบ้าง
รู้มั้ยฉันน่ะเหงามากจริงๆในเมืองนี้
ทันทีที่คู่หมั้นฉันเขียนมาว่า...
เขาได้งานที่โบลเดอร์ ฉันจะไปจากที่นี่
แล้วเธอก็จะต้อง...
ไปหากระโปรงสาวอื่นเพื่อ แอบมอง
บิลล์..อยู่มั้ย?
ก็อยู่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?
เขาเรียนและฉันช่วยถางหญ้า
แม้ว่าใครๆก็รู้ว่าฉันน่ะ คือคนฉลาด
- เฮ้ คุณนายเฮนสัน - สวัสดี ทอม
เวลาเล่นเช็คเกอร์แล้ว บิลล์ โอบัดดี้
นั่นอะไร..??
ไม่ได้ยินเสียงระฆังหรือไง?
เหมือนเคยบิลล์พยายามแสร้ง ว่าเขาเล่นอยู่จริงๆ
เขายังไม่เข้าใจกับเรื่องการพบกัน นี่นัก เขาอ้าง
บางทีนายก็น่าจะปล่อยให้มันเป็นไป
ฉันว่าไม่ ฉัน...ฉัน...
แล้วถ้าพวกเขาพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แล้วล่ะ?
นายคิดว่าพวกเขาพอใจเหรอ? ฉันว่าไม่นะ
ฉันว่ามีสิ่งมากมายที่ ประเทศนี้ลืมเลือนไป
ฉันแค่พยายามจะรื้อฟื้นความทรงจำ โดยสร้างให้เห็นภาพพจน์
แล้ว...จะแสดงให้เห็นวันพรุ่งนี้?
ไม่รู้สิ
ดูว่าผู้คนในด็อกวิลล์จะมีปัญหา ในการยอมรับแค่ไหน
สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คืออะไรสักอย่าง ให้พวกเขายอมรับ...
อะไรที่จับต้องได้ เช่นของขวัญ
แล้วใครที่ไหนจะมาให้ของ ขวัญเราเพื่ออะไร?
ฉันไม่รู้สิ
ฉันอาจจะต้องคิดหาทาง
เดี๋ยว เดี๋ยว...หายไปชิ้นนึง
เราเล่นไม่ได้อีก
คืนนี้ใจฉันเฉียบซะด้วยสิ
ราตรีสวัสดิ์ บิลล์
ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามเหลือเกิน ที่จะถ่วงเวลา...
ทอมได้รับชัยชนะอย่างรวดเร็ว ในที่กระดานหมาก
ฝนเริ่มตกและลมได้กลายเป็น พายุอย่างเนืองนิจ...
ขณะที่ทอมเดินกลับบ้านผ่าน ถนนเอล์ม
ถ้าทอมจะพิสูจน์ว่าพลเมือง แห่งด็อกวิลล์...
มีปัญหาเรื่องการยอมรับ ในการบรรยายของเขาในวันต่อมาล่ะก็...
เขาขาดทั้งภาพ และของขวัญ
บิลล์อาจจะพูดถูก
มันไม่ได้มีรางวัลอะไรให้กับ เมืองนี้มานานแล้ว
ไม่มีความกังขาเลยในใจของเขา
ว่ามันเป็นเสียงปืน
เครื่องตอกเสาเข็มในบึง ไม่ได้มีเสียงแบบนั้นเลย
เสียงยิงดังมาจากในหุบเขา
หรือบางทีอาจจะจากถนนแคนย่อน ไปตามทิศทางจอร์จทาวน์
เขารอฟังเสียงยิงอีกพักใหญ่ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงซ้ำ
ด้วยความผิดหวัง ทอมนั่งบนม้านั่ง ของหญิงชราเพื่อคิด...
เพื่อตรึงอยู่กับความรู้สึก ถึงอันตรายสักครู่
แต่อยู่ได้ไม่นานนักก่อนที่...
ความคิดของเขาจะวกกลับไป คิดถึงเรื่องโปรดของเขาอีกครั้ง...
และท่ามกลางพายุ
มันเปลี่ยนเป็นเรื่องราวและนิยาย และการผนวกครั้งใหญ่...
ที่ฟังทอมอย่างเงียบๆหลังจาก การตีพิมพ์ของชุดหนังสือ...
ในอนาคตที่โดนและชำระล้าง จิตใจของมนุษย์
แล้วเขาเห็นผู้คน และในท่ามกลางพวกเขา เป็นนักเขียนด้วยซ้ำ....
อ้าแขนโอบกอดซึ่งกันและกัน เสมือนกับคำพูดของเขา
ชีวิตได้เปิดกว้างรับพวกเขาอีกครั้ง
มันไม่ได้ง่ายเลย
เพื่อนำทางและแสดงข้อความของเขา ได้หมดสิ้นลง...
และสงสัยถึงเทคนิคที่เขาจะ พูดยกเว้นคำเดียว...
ภาพตัวอย่าง
ทอมคงอยู่บนม้านั่งอย่างนั้น อีกครึ่งช.ม.หรือมากกว่านั้น...
แต่เสียงไม่ธรรมดาได้ปลุกเขา
เสียงเห่าของโมเสสนั่นเอง
สิ่งผิดปกติไม่ได้อยู่ที่การเห่า
แต่น้ำเสียงที่มันเห่าต่างหาก ที่แปลกไป
เสียงเห่าของมันไม่ดัง แต่เหมือนกับการคำรามขู่มากกว่า...
ประหนึ่งว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา
และไม่ใช่เพียงเพราะตัวแร็คคูน หรือหมาป่า
ประหนึ่งหมากำลังเผชิญกับ พลังที่รุนแรงตัวต่อตัว
เฮ้ คุณผู้หญิง! ถ้าผมเป็นคุณผมไม่ขึ้นไปแน่
ผมรู้จักภูเขานี้ดี ผมเองก็คงเอาชีวิตรอดออกมาไม่ได้
ตกลงมาคงศพไม่สวย
มีทางอื่นมั้ย?
มี
ที่ไหน?
กลับไปตามทางที่คุณมา กลับไปที่จอร์จทาวน์
ทำไมคุณจะต้องออกจากภูเขาล่ะ?
คุณมีส่วนกับเสียงปืนใช่มั้ย?
ช่วยฉัน ได้โปรดช่วยฉัน
คุณซ่อนในเหมืองก็ได้ ในนั้น
เฮ้ ถนนสายนี้ไปที่ไหน?
ไม่มีที่ไหน มันเป็นทางตัน
ถ้าอยากผ่านไป ก็เลี้ยวกลับ กลับโดยเส้นทางเข้าจอร์จทาวน์
ที่นี่...เอ่อ ชื่อว่า ด็อกวิลล์
ด็อกวิลล์รึ? ดูก็พอจะรู้...
ชื่องี่เง่า ถ้าฉันเคยได้ยินนะ
เฮ้ เรามาหาคน
โอ งั้นรึ ใครกันล่ะ?
เจ้านายผมอยากจะคุยกับคุณ
- พ่อหนุ่ม - ครับ
ฉันตามหาหญิงสาว
เธออาจจะผ่านมาที่เมืองของคุณ ด้วยความสับสน
ผมไม่อยากให้มีอันตรายกับเธอ คือว่า เธอสำคัญกับฉันมาก
ครับ...ช่วงนี้ไม่มีใครผ่านมา ที่ด็อกวิลล์เลย
ไม่งั้นโมเสสคงจะเห่าไปแล้ว มันน่ะระแวงคนแปลกหน้ามาก
เป็นโมเสสที่ฉลาดมาก
รับนามบัตรของผมไปเผื่อว่า... คุณเห็นคนแปลกหน้า
โทรหาผม
ผมสามารถให้รางวัลคุณอย่างงาม
ครับ ขอบคุณ
คุณสินะที่ยิงปืน?
พวกเขาไปแล้ว อยากออกมาหรือยังล่ะ?
อยากดื่มกาแฟสักแก้ว ก่อนไปปีนเขามั้ย?
แบบนั้นคงจะดี
ชื่อของผู้หลบหนีสาวสวยคือเกรซ
เธอไม่ได้เลือกมาด็อกวิลล์...
จากแผนที่หรือค้นหาเมือง เพื่อมาเยือน
แต่ทอมรู้สึกทันทีว่าเธอ เหมาะสมกับเมือง
ขอกระดูกไปได้มั้ย?
เธออาจจะเก็บซ่อน ความอ่อนแอไว้ภายในได้...
แต่เธอเลือกที่จะเผยตัวเองกับเขา อย่างไม่ตั้งใจ
เสมือน..ใช่...ของขวัญ
ใจกว้าง ใจกว้างมาก ทอมคิด
อยากกินมั้ย? คุณคงหิวใช่มั้ย?
ฉันกินไม่ได้
ฉันไม่สมควรได้รับอาหารนั่น!
ฉันขโมยกระดูก ฉันไม่เคยขโมยอะไรมาก่อน
เอาล่ะ ฉันจะลงโทษตัวเอง
ฉันถูกเลี้ยงให้หยิ่งยโส ฉันจึงต้องสอนตัวเอง
มันอาจจะดีสำหรับการเรียนรู้ของคุณ...
เกรซในเมืองนี้ ณ ช่วงเวลานี้...
เป็นการไม่สุภาพอย่างมาก ถ้าไม่กินสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณ
ฉันเสียใจจริงๆ
ชายที่อยู่ในรถเป็นใคร? ทำไมพวกเขาจะทำร้ายคุณ?
ชายที่นั่งอยู่เบาะหลัง เขาเป็นเจ้านาย ฉันเห็นหน้าเขา
เขาให้เบอร์โทรกับผม บอกให้ผมโทรถ้าพบคุณ
ฉันมั่นใจว่าเขาคงเสนอรางวัลก้อนโต ถ้าคุณบอกว่าฉันอยู่ไหน
ใช่
ครอบครัวคุณอยู่ไหน?
ฉันไม่มีครอบครัว
ฉันมีแต่พ่อ...
แต่อันธพาลพวกนั้น พรากเขาไปจากฉัน
แล้วถ้าผมบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
ที่นี่เหรอ?
ต่อให้คุณพูดจริงๆ มันก็เป็นไปไม่ได้
มันเป็นเมืองที่เล็กมาก ฉันต้องหลบซ่อน
ผู้คนจะสงสัย
มันอาจจะไม่สำคัญ ไม่ถ้าพวกเขาทุกคนอยากช่วยคุณ
คุณกำลังบอกว่าทุกคนในเมืองนี้ เหมือนกับคุณงั้นเหรอ?
พวกเขาเป็นคนดี พวกเขาเป็นคนที่จริงใจ
พวกเขาเองก็ขัดสนมานาน
พวกเขาอาจจะปฏิเสธ แต่ว่า...
ผมคิดว่ามันคุ้มที่จะขอร้อง
แต่ฉันไม่มีอะไรตอบแทน
ไม่ ผมคิดว่าคุณมีอะไรมากมาย ที่จะให้กับด็อกวิลล์
เพื่อสร้างอารมณ์ร่วมของคนฟัง...
ในการพูดสร้างกำลังใจ ที่ศาลาธรรม ในวันต่อมา...
ความกระตือรือร้นคงจะมากเกินไป แต่พวกเขาก็มาจริงๆ
และทอมได้เปิดตัวอย่างกล้าหาญ...
ในการพยายามสร้างภาพถึง ปัญหาของมนุษย์:
เพื่อรับ
หัวข้อชัดเจน...
แต่มันออกจะเลวร้ายทีเดียว สำหรับชายหนุ่มผู้นี้
เพื่อชดเชยที่ขาดการเตรียมตัวของเขา ทอมหมั่นที่จะใช้เทคนิค...
การขึ้นเสียงตะคอกอย่าง ไม่ได้ตั้งใจในทุกทิศทาง
พ่อเขามองปราดไปรอบๆ เพื่อปกปิดอารมณ์...
และรู้สึกได้ว่าการประชุม...
ไม่ได้เป็นสุขซะทีเดียว ถ้าไม่วิจารณ์
เขาตัดสินใจกันการทักท้วง
ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าแก ปรารถนาดีกับเรา ทอม
แต่...ไม่ว่าจะเมืองไหน ฉันเชื่อว่าเมืองนี้...
มีความปรองดองในชุมชนดีมาก
อยู่เคียงข้างกัน เราทุกคนรู้จักกัน
ฉันเองประเมินนิสัยของตัวเอง อย่างยุติธรรม
ที่รัก ทอมเอาอีกแล้ว
ทำให้เราต้องมาที่นี่เพื่อฟัง เรื่องไร้สาระ
เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร นักปรัชญาหรือไง?
ผู้สังเกตการณ์ นั่นล่ะฉัน
ฉันว่า ขี้เกียจ เราตักหิมะด้วยกัน
เราตักหิมะด้วยกันรึ?
ใช่
ทุกบ้านต่างก็จัดการทางเดิน หน้าบ้านของตัวเอง
ใช่ ผมต้องยอมรับว่า ทอมพูดถูก
ถ้าไม่เคลียร์ถนนให้ดี...
ฉันเสียใจนะทอม เธอจะต้อง คิดอะไรที่ดีกว่านั้นให้ได้
แต่ทั้งประเทศคงจะได้รับ สิ่งที่ดีกว่านี้...
ด้วยทัศนคติของการเปิดกว้างและ การยอมรับที่มากกว่านี้
เธอกำลังบอกว่าเราจะไม่ช่วยกัน ถ้ามีคนต้องการความช่วยเหลืองั้นรึ?
ไม่ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ นั่นไม่ใช่ประเด็น
เราห่วงใยมนุษย์ที่อยู่ที่นี่
เราคงไม่มีวันรู้
ในเมื่อทุกคนดูเหมือนว่าจะ ยอมรับว่าเรามีปัญหาจริงๆ
ขอให้ผมอธิบาย
ผมจะไม่ขอใช้สิ่งที่ได้เกิดขึ้นแล้ว
ผมจะใช่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
และหลังจากสรุปอย่างรวดเร็วถึง เหตุการณ์ในคืนวันก่อน...
ให้กับชาวบ้านแห่งด็อกวิลล์ที่ตกตะลึง
ทอมได้ไปที่เหมืองเพื่อนำผู้หลบหนี ออกมาจากที่ซ่อน
ขอให้ผมได้แนะนำให้รู้จักกับเกรซ
เกรซ พวกเขาคือพลเมืองแห่งด็อกวิลล์
- สวัสดีค่ะ - สวัสดี
ทอมบอกเราเรื่องความลำบาก ของคุณแล้ว
ฉันไม่อยากนำพวกคุณไปสู่ อันตรายจริงๆ
ทำไมคุณไม่ไปแจ้งตำรวจล่ะ?
พวกเขาจัดการกับพวกมาเฟียได้ เป็นหน้าที่ของพวกเขา
ฉันไม่คิดว่า มันเป็นความคิดที่ดี
ธุรกิจการขนส่งจะ...
เบน
คนเหล่านั้น พวกเขามีเครื่อข่าย อำนาจ แม้แต่กับตำรวจ
คุณคิดว่าเราควรจะให้ที่หลบภัยกับ ผู้หลบหนีอย่างนั้นเหรอ?
ผู้หลบหนีที่มาเฟียต้องการตัว
มันจะทำให้เราลำบากแน่
ใจเย็น แคลร์... ระวังอาการหอบหืดกำเริบ
ที่แน่ๆ ด็อกวิลล์เหมาะแก่การซ่อนตัว
ใช่ ทางเดียวที่จะมาที่นี่ คือถนนแคนย่อน
ซึ่งสามารถคอยระวังได้ง่าย
โดยญาติจอมสอดของมาจินเจอร์ ที่อยู่ห่างจากทางเลี้ยวเพียงหลาเดียว
เธอมีโทรศัพท์ มาร์ธา คุณสั่นระฆัง...
เพื่อบอกคนในเมืองเมื่อมีคนมาได้
แต่ทอม ฉันสั่นบอกเวลา
แล้วถ้าคนสับสนกับเสียงระฆังล่ะ?
ไม่เอาน่า มาร์ธา
แน่ล่ะเราใช้ระฆังเก่าเพื่อช่วย ชีวิตคนได้ ถ้าจำเป็น
ทำไมเราต้องทำ?
เพราะว่าเราห่วงใยสิ ชัค เราห่วงใยในมนุษย์ด้วยกัน
ไม่ ฉันไม่ได้หมายความว่างั้น
เราจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้หญิงคนนี้ บอกความจริง
บางทีมาเฟียยิงเธอก็จริง...
แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอ น่าไว้ใจหรอกนะ
เขาพูดถูก ทำไมคุณต้องไว้ใจฉัน?
ผมไว้ใจคุณ
ทอม เราไม่ใช่มาเฟีย
เรายุ่งแต่เรื่องของเราเอง เราไม่ได้ขออะไรจากใคร
ในที่สุดคุณก็ยอมรับ
ถ้ามีหนทาง...
ที่เราไม่สงสัยในคำพูดของ หญิงสาวคนนี้
หนทางที่จะได้รู้จักเธอ...
ฉันว่าเราคงจะไม่ห่วง เรื่องความเสี่ยงทั้งหมด
แต่ต้องมีทางแน่ๆ พ่อเป็นคนพูดเอง
โดยการอยู่เคียงข้างกับเธอ
พ่อ พ่อช่างเป็นคนที่มีวิจารณญาณ
ผู้ชายดีๆอย่างพ่อจะต้องใช้เวลานาน แค่ไหนเพื่อถอดหน้ากากเธอ?
อาทิตย์นึง? อาจจะสอง?
แน่ล่ะเราให้เวลาเธอ 2 อาทิตย์ได้
ถ้าหลังจากนั้นมีใครคนนึง ร้องตะโกนว่าไปซะล่ะก็
ผมสัญญาว่าผมจะ ส่งเธอออกไปเอง
ถ้าท่านทอมคิดว่ามันเป็น สิ่งที่เหมาะสำหรับเรา...
และกับชุมชน...
งั้นฉันก็เห็นควรด้วย
เขาอาจจะยังหนุ่ม แต่ หัวใจของเขาดี
และฉันรู้จักหัวใจของเขา มาตั้งแต่ที่มันเริ่มเต้น
ไม่มีคำพูดใดอีก ณ ศาลาธรรม ของเมือง
แต่ได้ตัดสินแล้ว ทุกคนต่างรู้สึกว่า
ผู้หลบหนีคนนั้นจะได้รับเวลา 2 อาทิตย์
และพวกเขาจะสามารถมองกระจก รับรู้ว่า...
พวกเขาได้ทำสิ่งที่สมควรทำ จริงๆ
บางทีมากกว่าสิ่งที่คนส่วนใหญ่ จะทำลงไป
ฉะนั้นทุกๆบ่ายทอมจะพาเกรซ เดินไปตามถนนเอล์ม...
เพื่อนำเธอให้รู้จักกับเมืองที่เขารัก
นี่คือที่โอลิเวียและจูนอาศัยอยู่
จูนพิการ...
พวกเขาอยู่ที่นี่เสมือนเครื่องหมาย แห่งความใจกว้างของพ่อผม
ชัคกับวีร่ามีลูก 7 คน และพวกเขาเกลียดกันเอง
บ้านถัดไปคือครอบครัวเฮนสัน
พวกเขาทำมาหากินโดยการฝน ขอบออกจากแก้วถูกๆ...
ทำให้มันดูมีราคาแพง
แล้วก็แจ็ค แม็คเคย์
แจ็ค แม็คเคย์ ตาบอดและ ทั้งเมืองก็รู้ดี
แต่เขาคิดว่าเขาซ่อนมันได้ โดยการไม่เคยออกจากบ้าน
เบนเฒ่าดูเก็บรถเขาไว้
เขาดื่มและไปที่ซ่องเดือนละครั้ง และเขาก็ละอาย
มาร์ธา เธอดูแลศาลาธรรม...
จนกว่านักเทศน์คนใหม่จะมา ซึ่งไม่มีวันเกิดขึ้น
ซึ่งทิ้งมาจินเตอร์กับกลอเรียไว้ พวกเธอมีร้านราคาแพง...
ซึ่งหาประโยชน์จากการที่ ไม่มีใครออกนอกเมือง
เคยออกไปเลือกตั้ง
แต่ตั้งแต่ที่เพิ่มค่าลงทะเบียน
ประมาณค่าแรงหนึ่งวัน
พวกเขาก็ไม่รู้สึกต้องการ ความเป็นประชาธิปไตยอีกเลย
หุ่นพวกนั้นน่ะแสดงถึงผู้คนใน เมืองนี้มากกว่าคำพูดใดๆ
ถ้านี่คือเมืองที่คุณรัก...
งั้นคุณก็มีวิธีแสดงมันใน แบบที่แปลก
เท่าที่ฉันเห็นก็คือ เมืองเล็กที่งดงาม กลางเทือกเขาที่ตระหง่าน
ที่ซึ่งผู้คนมีความหวังความฝัน แม้จะอยู่ในสภาวะที่ยากลำบากที่สุด
และหุ่น 7ตัวที่ไม่เลวร้ายเลย
อย่างน้อยการมองว่าด็อกวิลล์งดงาม ก็ไม่ผิดเพี้ยน
เกรซมองไปที่หุ่น...
ที่เธอเองได้เมินเฉย มองว่ามันน่าเบื่อ เมื่อหลายวันก่อนอีกครั้ง
แล้วจู่ๆเธอก็รู้สึก ถึงสิ่งที่น่าจะเรียกได้ว่าเป็น...
การเปลี่ยนแปลงอันน้อยนิด ของความสดใสในด็อกวิลล์
พวกเขาจับตาดูคุณ
ถ้าคุณรักพวกเขาแล้ว อาจจะต้องใช้การโน้มน้าวนิดหน่อย
คุณมีเวลา 2 อาทิตย์เพื่อทำให้ พวกเขายอมรับคุณ
คุณทำเหมือนกับว่าเรากำลัง เล่นเกม
ใช่ มันคุ้มค่ากับชีวิตคุณไม่ใช่เหรอ
คุณอยากให้ฉันทำอย่างไร?
คุณรังเกียจที่จะใช้แรงงานมั้ย?
ไม่
ด็อกวิลล์ให้เวลาคุณสองอาทิตย์
ถึงคราวคุณให้อะไรพวกเขาบ้าง
วันต่อมาเป็นวันที่สดใสของ ด็อกวิลล์
ใบไม้ที่อ่อนนุ่มของพุ่มกู๊สเบอร์รี่ ของมาจินเจอร์คลี่ออก...
แม้ว่าทอมจะมีความสงสัยต่อ วิธีการทำสวนของเธอก็ตาม
แต่ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นวันแรก ของฤดูใบไม้ผลิ...
ยังถูกเลือกให้เป็นวันแรกใน การทำงานของเกรซ
วันที่เธอออกไปทั่วด็อกวิลล์
และเสนอตัวเองให้บ้านละ หนึ่งชั่วโมง
ขออภัยค่ะ
ฉันอยากเสนอตัวมาช่วยคุณ ถ้ามีอะไรที่คุณต้องการให้ช่วย
เย้...คาร์บูเรเตอร์ไม่รั่ว
โอเค ให้ฉันจัดการเอง
บางทีฉันอาจจะช่วยดูแลบ้านคุณ?
ฉันไม่มีบ้านจริงๆหรอก
มันก็แค่โรงรถ
ฉันทำงานขนส่ง ถนนคือบ้านฉัน
พร้อมแล้ว อรุณสวัสดิ์
คุณโอลิเวียมีบ้าน
เธอต้องการช่วยดูแลบ้าน ใครสักคนน่ะ
สาวใช้สำหรับสาวใช้เหรอ?
คุณนี่พูดเรื่องไร้สาระ ท่านเบน
โชคดีค่ะ
โอเค แล้วเจอกัน
แล้วเบนออกไปจอร์จทาวน์ พร้อมกับแก้วที่ต้องขนส่งประจำสัปดาห์
ที่คุณเฮนสันเช็ดแล้วมาเป็นอย่างดี...
ด้วยน้ำยาขัดลบรอยการผลิตที่ คุณภาพต่ำของพวกเขา
เกรซจึงกลับไปที่ซอยที่มีชื่อเก่าแก่ว่า ถนนกลูเน่น...
เพื่อเคาะประตูคนตาบอด แต่ก็เสียแรงเปล่า
ว่าไง?
อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแม็คเคย์ ฉันชื่อเกรซ
ฉันสงสัยว่าพอจะมีอะไรที่ฉัน จะช่วยคุณได้หรือไม่?
โอ ช่างมีน้ำใจ เกรซ แต่..
ฉันคิดว่าเพราะสถานการณ์ของคุณ...
สถานการณ์ของฉัน?
คุณ...อยู่คนเดียว
โอ ฉันอยู่คนเดียวมานานแล้ว
มีอะไรที่คุณต้องการบ้างมั้ย?
ฉันเสียใจ
คุณเคยสังเกตุยอดแหลมบนหลังคา ของศาลาธรรมมั้ย?
ตอน 5โมงเย็นนะ เงามันจะชี้มาที่ ร้านขายของชำของจินเจอร์...
ตรงที่ตัวโอของคำว่าโอเพ่น ของป้ายที่หน้าต่างพอดีเลย
บางทีมันกำลังบอกผู้คนว่า ถึงเวลาออกมาหาซื้ออาหารค่ำแล้ว
ลาก่อนค่ะ คุณแม็คเคย์
บาย เกรซ
การที่เกรซได้พูดคุยกับแจ็ค แม็คเคย์
ทำให้รู้สึกเศร้าต่อทัศนคติของคนใน ด็อกวิลล์
สงวนท่าที แต่เป็นมิตร ไม่ปราศจากความสงสัย
มีเพียงแจ็คเท่านั้นที่แสดงการปฏิเสธ จากใจและตรงไปตรงมา
มาร์ธาต้องพูดอยู่คนเดียวเกือบ...
ชั่วโมงถึงจะเข้าสู่บทสรุป แบบเดียวกันได้
โอ พระเจ้า...
ฉันจะต้องคิดว่าจะให้เธอทำอะไร
เพราะว่าฉันมีงานมากพอแล้ว
ต่อมาไม่นานเกรซ...
มาอยู่ที่ข้างพุ่มกู๊สเบอร์รี่ของ มาจินเจอร์
ในอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก
เธอแยกไม่ออกระหว่างพุ่มกู๊สเบอร์รี่ กับตะบองเพชร...
แต่ความพิถีพิถันเป็นระเบียบ ของพุ่มดึงดูดเธอ...
เช่นมีโซ่วางอยู่ที่นั่น...
เพื่อป้องกันพุ่มที่สองและสาม...
โดยกลัวว่าจะมีใครจะใช้ประโยชน์...
เป็นทางลัดประหยัดเวลาไปยัง ม้านั่งของหญิงชรา
เกรซตั้งสติและมุ่งหน้าไปที่ร้าน
สวัสดีค่ะ
สวัสดี ที่นี่ก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือ ฉันบอกกับทอมไปแล้ว
วาว แต่มันก็ไม่สำคัญ เพราะว่าฉันช่วยอะไรไม่ได้
ในชีวิตฉันไม่เคยทำงานเลย
ถ้าคุณทาว่านหางจระเข้ที่มือคุณ...
ตอนเช้ามันจะดีขึ้น
เพราะงานเกลาไม้น่ะ ฉันล่ะเกลียดจริงๆ
แต่ฉันจะทำตามที่เธอแนะนำ
มือเธอเป็นมือที่ขาวสะอาดที่สุด เท่าที่เคยเห็นมา
ไงทอมมาแล้ว โชคดีจริงๆ
ไฮ ทุกคน เกรซ เป็นไงกันบ้าง?
- ไม่ดีนักหรอก ฉันว่า - งั้นเหรอ?
ไม่ ไม่มีใครต้องการความช่วยเหลือ
ผมก็คิดไว้ว่าแบบนั้น
แผนของเขาคือทำให้คนอย่างฉัน เข้าไปเจอปัญหา...
เพราะว่าไม่มีใครต้องการฉันทำงาน
ฉันอยากจะเสนอสิ่งตอบแทน
คุณน่ะเสี่ยงมากที่ให้ฉันอยู่ที่นี่
ฉันพร้อมที่จะเรียนรู้
ต้องมีใครสักคนต้องการคนช่วยสิ สายตาของคุณแม็คเคย์ไม่ดี
ค่ะ ฉันไปที่บ้านคุณแม็คเคย์มาแล้ว ไปหามาร์ธา หาชัคและเวร่ามาแล้ว
ดูเหมือนไม่มีใครต้องการคนช่วยเลย
ต่างก็คิดว่าคนอื่นต้องการคนช่วย แต่ไม่ใช่กับตัวเอง
ตลกนะ นั่นล่ะที่ทอมพูดไว้ ฉันว่าเขาคงพอใจแน่ๆ
แค่เพื่อพิสูนจ์ว่าเขาพูดผิด บางทีเธอช่วยที่นี่ได้
แต่จินเจอร์ ไม่มีอะไรที่เราต้อง การให้ช่วยทำนะ
อาจจะมีบางสิ่งที่คุณ ไม่ต้องการให้ทำให้เสร็จ?
มีอะไรที่เราไม่ต้องการให้เสร็จ?
บางสิ่งที่คุณอยากให้เสร็จ แต่คุณไม่คิดว่าจำเป็น
แล้วมันจะเป็นอะไรกันล่ะ?
บางที...อาจจะเป็นพุ่มกู๊สเบอร์รี่
กู๊สเบอร์รี่ก็อยู่ดีอยู่แล้ว ขอบคุณมาก
ไม่ ไม่ใช่ของคุณ ต้นที่โตขึ้นมาเอง ในพงหญ้า
เราไม่ได้ปลูกอะไร
ใช่เลย เก็บกวาดเล็กน้อย
ใครจะไปรู้ พุ่มไม้พวกนั้นอาจจะ กลายเป็นผลไม้เข้าสักวัน
ใช่ ถูกต้อง ใครจะไปรู้...
โอเค สาวน้อย
มือขาวนวลคู่นั้นของคุณ...
มาเพื่อกำจัดวัชพืชในพุ่ม กู๊สเบอร์รี่ป่า
ขอบคุณค่ะ
รอบๆ...แบบนี้ เห็นมั้ย
อะไรก็ตามที่ปิดมัน... ขอให้ระวังก็แค่นั้น
หลังจากที่ผ่านพุ่มกู๊สเบอร์รี่ไป สองสามพุ่มก็ได้ยอมแพ้
ต่อการดูแลของมือที่ขาวนวลของเกรซ
สิ่งต่างๆเริ่มดีขึ้นจากการถางวัชพืช และคนในเมือง
ความจริงแล้วมันกลายเป็นว่า ไม่ได้มีแค่สองสามสิ่งที่...
ชาวเมืองด็อกวิลล์ไม่ต้องการทำ
เมื่อเบนไม่มีบ้าน...
การทดลองของเกรซเป็นสิ่งที่ เขาไม่ต้องการ...
แต่อย่างไรเขาก็จัดหามาให้ ตรงเวลาได้อย่างน่าประหลาด...
เมื่อการกระทำได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว
ไม่ว่าชั่วโมงการขนส่ง...
จะไม่แน่นอนแค่ไหนก็ตาม
โอลิเวียไม่ต้องการคนช่วยพาจูน เข้าห้องน้ำขณะที่เธอทำงาน
พวกเขาต้องพบกับการเตรียมผ้าอ้อม อันยอดเยี่ยมของโอลิเวีย
ถ้าแจ็ค แม็คเคย์ต้องการเพื่อนคุย...
เขาจะต้องออกมาและมีคนนึงพร้อม สำหรับในเมือง
ฉะนั้นมันก็ไม่เกินไปที่เขาจะยอมให้ ให้เกรซนั่งอยู่ในห้องรับแขกที่มืด...
ซึ่งมีม่านประดับที่ผนังนึง เพื่อการคุยอันยาวนานในเรื่อง...
การมองข้ามคุณภาพของแสง ที่ชายฝั่งตะวันออก
มาร์ธาไม่คาดว่าจะเจอภาระ
โบสถ์ที่ทรุดโทรมลงไป
ขณะที่รอบาทหลวงองค์ใหม่
เธอซ้อมโดยที่โน๊ตไม่เคยออกจาก ออร์แกน
และจริงๆแล้วไม่จำเป็นที่จะต้องมี ใครคอยเปิดหน้ากระดาษให้เธอ
และพระเจ้ารู้ว่าลูกชายของ คุณและคุณนายเฮนสัน...
ไม่ต้องการคนช่วยสอนหนังสือ...
และครอบครัวได้รับเกรซเข้าไปอยู่ เพื่อตัวของเธอเอง
แม้ว่ามือของลิซดีขึ้นเพราะ คำแนะนำของเกรซ...
โธมัส เอดิสันเคยเป็นหมอและ มีสุขภาพดีอย่างไม่ต้องสงสัย...
และเขาไม่จำเป็นต้องการคนดูแล...
คนช่วยดูแลเรื่องยาจากจากตู้ยา ที่มีความลับมากมาย
จริงๆแล้วชัคเป็นคนเดียว ที่ยังไม่ได้ถูกจับ ทอมว่าอย่างนั้น
ถูกจับ? ฟังดูยโสจริงๆ การยโสเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
เขาไม่ชอบฉัน
และเขามีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแบบนั้น
ใช่ ฟังนะ โชคดีที่ผมเตรียมม้าโทรจันไว้แล้ว
อะไรนะ?
ม้าโทรจัน เราเข้าถึงได้โดยใช้วีร่า
คืออย่างนี้นะ...การบรรยายพรุ่งนี้ ในจอร์จทาวน์โดยศจ.
เรื่องใช้สมอง
แต่ไม่ใช้สมองมากนัก เขาใช้มันในเมืองนี้ไม่ได้
ประเด็นก็คือ
เวร่า เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ไป...
แต่เธอไม่มีใครคอยดูแลอคิลลีส ในตอนที่เธอไม่อยู่
เธอไว้ใจผู้หญิงสาวที่ดูแลตัวเองได้ และโตพอ
แต่ไม่ใช่สาวน้อย
ซึ่งนั้นล่ะช่องทางของคุณ
ผมว่าคุณดูแลเขาได้บ่ายวันพรุ่งนี้
เอาล่ะ ผมจะพยายามถ่วงเวลาเธอ ไว้ระหว่างทางกลับบ้าน...
ถ้าโชคดี ชัคจะกลับมาถึงก่อนเธอ
และคุณใช้เวลานั้นใช้เสน่ห์คุณและ เอาชนะใจเขา
ฉันยินดีดูแลอคิลลีสถ้า เวร่ายอมให้ฉันทำ
แต่ถ้าเขาไม่ชอบฉัน ยังไงเขาก็ไม่ชอบฉัน
ทอมหลงใหลกับสิ่งมีชีวิตที่ ไม่ธรรมดาและลึกลับคนนี้จริงๆ
แม้ว่าเธอจะไม่พอใจ...
กับความสงสัยของเขาโดย การพูดถึงอดีตของเธอ
ฉะนั้นเพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นอันตราย
เธอยังเหมาะกับภารกิจของทอม...
เพื่อให้การศึกษากับด็อกวิลล์เรื่อง การยอมรับ
ทอมรู้สึกพอใจ
เกรซแขวนอยู่ที่หน้าผา...
และเขาคือคนที่ดึงเธอกลับมา สู่เส้นทาง
ทำให้เขารู้สึกมีอำนาจ แปลกใหม่ สำหรับเขาในแง่ของเพศตรงข้าม
และความรู้สึกของเขาได้แสดง ความรักที่งอกงามของเขา
สวัสดี นี่ดาห์เลีย โอลิมเปีย ไดอะน่า อธีน่า แพนดอร่า เจสัน อคิเลส
ลูกคุณน่ารักมาก
พวกเขาเป็นเด็กดี และฉันรักพวกเขา
ได้โปรดอย่าพูดอะไรซึ้งๆแบบนั้น ฉันร้องไห้ง่ายน่ะ
ทั้งเศร้าและสุข
- เฮ้ วีร่า - โอไฮ
- ไปกันเลยดีมั้ย? - ฉันพร้อมแล้ว
ขอบคุณที่ทิ้งแผนที่ไว้
ฉันคงได้ลืมมันแน่ รู้ได้ไงว่าฉันไปไกลขนาดนั้น?
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเครื่องเธอมอส
มันอยู่ที่ประตูและแผนที่อยู่ข้างๆ
ฉันก็เลยคิดว่า
พอฉันเห็นเครื่องเธอมอสอีกที ไม่มีแผนที่แล้ว แต่...
คุณเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน เกรซ
อ่อนหวานเหมือนคุณลอร่า
ใครกันคุณลอร่า?
คุณยอมอีกแล้ว เบน
ฉันว่าคุณลอร่าคือสิ่งที่โอวิด จะเรียกว่า เมแน็ด
โอไม่ต้องอายน่า เบน
เราต่างก็มีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตให้เต็มที่
ฉันมั่นใจว่าสาวๆในที่เหล่านั้น น่ะนำความสุขมาให้ผู้ชายหลายคน
ฉันไม่ได้ภูมิใจนักหรอก ไม่เลยจริงๆนะ
ฉันรู้ว่าคุณมาทำอะไรที่นี่
งั้นเหรอ?
คุณอยากให้ชาวบ้านชอบคุณ คุณจะได้ไม่ต้องไปจากที่นี่
เธอฉลาดมาก
ใช่ ฉันชอบด็อกวิลล์
อยากให้อ่านให้ฟังมั้ย? แล้วไซคล็อบส์ล่ะ?
ฉันไม่ชอบไซคล็อบส์
ตาคู่นั้นสวย เหมือนตาของคุณ
ถ้าอยากให้แม่ฉันชอบคุณ และยอมให้คุณอยู่ล่ะก็
คุณก็แค่ทำดีกับฉันเท่านั้น
บางทีเธอน่าจะมาช่วยฉัน ทำความสะอาดแทนนะ
แม่บอกว่าฉันไม่ต้องทำงาน เว้นแต่ในหัวสมองฉัน
โอ แต่ว่าแล้วถ้าฉันขอให้เธอทำล่ะ?
โอเค
คุณมาทำอะไรที่นี่?
บอกแล้วว่าไม่ใช่หรอกว่า ไม่ต้องการให้คุณช่วย?
แม่ขอให้หล่อนดูแลฉันกับอคิเลส
เงียบ! ออกไป! เต็มไปหมดเลย
เรื่องงี่เง่าเดิมๆ
ในสมัยโบราณพวกเขาทำได้ยอดเลย ไม่ต้องสงสัย
แล้วมันจะเป็นไงซะอีกล่ะ กับการกระทำหลอกๆ
ฉันไม่ได้พยายามหลอกใคร
ฉันหมายถึง ด็อกวิลล์ มันหลอกคุณได้หรือยังล่ะ?
ฉันคิดว่าคุณพยายามแสดงเป็นนัยว่า ฉันพยายามจะหาประโยชน์จากเมือง
คิดได้ดังปรารถนา
เมืองนี้น่ะเน่าจากแกนยันภายนอก
และฉันไม่พลาดแน่ ถ้ามันตกไปที่จอร์จพรุ่งนี้
ฉันไม่เห็นมีสเน่ห์ตรงไหน แต่ดูคุณจะเห็นด้วย
ยอมรับสิว่าคณตกหลุมรักด็อกวิลล์
ต้นไม้ ภูเขา ชาวบ้านธรรมดา
ถ้าทั้งหมดยังหลอกคุณไม่ได้ พนันได้ว่าอบเชยนั่นหลอกได้ไปแล้ว
ไอ้อบเชยในพายกู๊สเบอร์รี่นั่น
ด็อกวิลล์มีทุกอย่างที่คุณฝันอยากให้มี ในเมืองใหญ่
คุณเลวร้ายยิ่งกว่าทอมซะอีก คุณจะมารู้ได้ไงว่าฉันฝันอยากได้อะไร?
คุณมาจากเมืองใหญ่ล่ะสินะ?
นั่นมันนานมาแล้ว
ฉันไม่โง่อีกต่อไปแล้ว...
ฉันคันพบว่า ผู้คนก็เหมือนๆกัน
โลภเหมือนสัตว์
ในเมืองเล็ก พวกเขาแค่สำเร็จ น้อยกว่าเท่านั้น
ให้อาหารพวกมันมากพอ มันก็จะกิน จนท้องระเบิด
เพราะงั้นคุณถึงอยากกำจัดฉัน...
เพราะคุณทนไม่ได้ที่ฉันย้ำเตือน ถึงสิ่งที่คุณมาแสวงหาจากที่นี่
จะขอบอกเป็นครั้งสุดท้าย ให้ออกไปจากบ้านฉัน
โมเสสไม่ชอบคุณ และฉันก็ไม่ชอบคุณ
เด็กน่ะบ้าบอกันมากพอแล้ว จากการสั่งสอนของแม่พวกเขา
ขอบคุณ เกรซ
สองอาทิตย์ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกรซสนุก
เท่าที่เธอพูดก็คือเธอชอบทุกสิ่งทุกอย่าง
รวมทั้งชาวบ้านที่ทักทายเธอ อย่างสู้ไม่เต็มใจและอย่างเกลียดชัง
แม้ว่าเธออาจจะไม่ชนะใจทุกคน...
ไปซะทั้งหมด หรือแม้แต่ครึ่งหนึ่ง อย่างที่ทอมคิดไว้
เธอห่วงใยด็อกวิลล์
และเธอได้แสดงโฉมหน้าของเธอต่อเมือง โฉมหน้าที่แท้จริงของเธอ
แต่มันเพียงพออย่างนั้นหรือ?
ระหว่างการบรรยายอันยาวนาน ของแจ็ค แม็คเคย์ ...
เธอพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในอารมณ์ หัวใจถวิลหา
ไม่ว่าจะเป็นหัวใจถวิลหา หรือว่า กังวลเรื่องอนาคต
ผลก็คืออีกด้านหนึ่งช่างน่ารัก
เกรซจึงปล่อยตัวเองไปกับ
คุณเห็นด้วยที่หน้าต่างของ เซ็นต์บริดเจ็ต...
ณ ครั้งแรกที่คุณเห็น ไม่ได้สมอย่างคำล่ำรือ
ฉันไม่คิดว่ามันอยู่ในตำแหน่งของ ตัวโบสถ์ด้วยซ้ำ
บางทีเพราะว่าแสงในลอสแองเจลลิสและ
กระจกสีในหน้าต่างพวกนั้น มันออกจะชนกัน
ฉันจำได้ว่าคิดไปอย่างนั้น
ฉันว่าเราคุยเรื่องความทรงจำถึงสิ่งที่ เคยเห็นมานานพอแล้ว
ว่างั้นมั้ย?
ทำไมเราไม่คุยกันเรื่องสิ่งที่ เราเห็นได้ในตอนนี้ล่ะ?
ไม่มีอะไรให้ดูมากนักในเมืองซอมซ่อนี่
ทำไมเราไม่พูดเรื่องทิวทัศน์ล่ะ?
ฉันไม่ได้ออกไปไหนมากนัก พระอาทิตย์และผิวฉัน
เมื่อวานฉันไปเดินที่สวนแอปเปิ้ลของชัด
ถ้าคุณเดินตรงไปที่ขอบหน้าผา
คุณก็จะสามารถผ่านไปที่ โรงรถของเบนได้
แล้วก็จะได้เห็นบ้านของคุณ จากด้านที่หันเข้าลำธาร
ฉันไม่รู้ว่ามีหน้าต่างอยู่ข้างหลังนั่น
หน้าต่างบานใหญ่ จะต้องเป็นวิวที่งดงามแน่
รังเกียจมั้ยถ้าฉันจะเปิด?
คุณไม่โง่เลย คุณเกรซ คุณไม่โง่
คุณคงเห็นว่าม่านพวกนั้นน่ะ เปิดยาก
ขอโทษ
และรวมทั้งสาเหตที่มันไม่ได้ ใช้บ่อยนัก
แต่วิวสวย ถึงกับตลึงงัน
ถามฉันสิว่า ทำไมชายที่ชอบแสงถึงได้ แขวนผ้าม่านที่หน้าขนาดนี้?
ใช่ ฉันตาบอด
ไม่ใช่สายตาอ่อนแอไม่ใช่พร่ามัว แต่บอดสนิท
ฉะนั้นไปซะ และให้ฉันอยู่คนเดียว
ที่สวิตเซอร์แลนเรียกกันว่าอัลเปนกูเลน
นั่นคือแสงที่สะท้อนมาจาก จุดยอด...
หลังจากที่พระอาทิตย์ตก หลังภูเขา
แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
มันเงียบสงัดขณะที่ชาวบ้านด็อกวิลล์
ปรากฏตัวเพื่อประชุมที่ศาลาธรรม
ครบ 2 อาทิตย์ที่ผู้หลบหนีสาวสวย มาอยู่ที่เมือง
เกรซอยู่ข้างทอม ดูพวกเขาเข้ามา
และรู้ลึกๆในใจว่า นี่ก็อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย
ที่เธอจะได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เป็นครั้งสุดท้าย
เธอมีคนที่ไม่ชอบอย่างน้อย 2 คน ต่อให้มี 1 ก็ยังถือว่ามากไป
ยินดีต้อนรับพลเมืองด็อกวิลล์
2 อาทิตย์...2 อาทิตย์ได้ผ่านไปแล้ว และถึงเวลาที่คุณจะตัดสิน
มันเหมาะรึที่เธอจะมาอยู่ที่นี่ ขณะที่เราคุยกัน
คุณนายเฮนสัน ครั้งแรกที่เกรซมา
เธอไม่พยายามปกปิดความอ่อนแอ ของเธอไว้เลย
ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เหมาะ ที่เราควรจะเปิดเผยกับเธอ
บอกต่อหน้าเธอว่าเราต้องการ ให้เธอจากไปหรือไม่
ไม่ คุณนายเฮนสันพูดถูก
จะต้องไม่มีใครถูกกีดกันไม่ให้ พูดออกมาจากใจจริง
ฉันจะรอที่เหมือง
และถ้าลงความเห็นว่าฉันควรไป
ฉันจะเดินทางข้ามภูเขา ในขณะที่ยังมีแสง
และสิ่งต่างๆที่ฉันยืมมา
กรุณานำคืนให้กับทุกๆคนด้วย
ได้
ไม่มีใครจำเป็นต้องพบฉันก่อนที่ฉันจะไป
มาร์ธา คุณแค่สั่นระฆัง ฉันจะเข้าใจ
ฉันไม่..แล้ว..ฉันจะสั่นระฆังอย่างไร?
แค่สั่นทุกครั้งที่มีคะแนนที่ ให้ฉันอยู่ต่อ
ฉันจะนับ และถ้ามันไม่ถึง 15 ฉันจะจากไป
ทอมร้อนใจที่จะกล่าวในนามของเธอ แต่ฉันว่าเขากำลังอยู่ในช่วงนั้น
เรารู้ความคิดของเขา เราให้เกียรติมัน คราวนี้เขาต้องให้เกียรติความคิดของเรา
เกรซรีบเก็บเข้าของออกมาจากใต้ โต๊ะเพื่อเปลี่ยนชุดของเธอเอง
จึงได้ค้นพบว่ามีคนมาอยู่ในนั้น และทิ้งขนมปังไว้
ข้างๆมันก็คือกระดาษที่ถูกพับไว้
มันเป็นแผนที่ที่ทอมวาดไว้
เขารู้ว่าเสื้อผ้าอยู่ที่ไหน และเอามันมาวางไว้ในนั้น
มันแสดงเส้นทางข้ามภูเขา
และจุดอันตรายทุกจุดที่...
แสดงไว้ด้วยเส้นที่ดูน่ากลัว
แต่ยังมีอีก
หลายคนมีความเห็นเหมือนกัน
พวกเขาได้สอดของขวัญไว้ใน เสื้อผ้าให้เธอ
มีดพกเล็กอันโปรดของเจสันอยู่ที่นั่น ขัดมันเป็นเงา
และพายของมาจินเจอร์กับกลอเรีย
และเสื้อผ้า ไม้ขีด และหนังสือเพลงสวด
เกรซเป็นที่หมายเลข 18
ที่ซึ่งมาร์ธาจะเล่นนิ้วพันกันเสมอ
ระหว่างหน้ากระดาษมีธนบัตร1ดอลล่า ลำพังมาร์ธาคงไม่มีเงินแน่
ที่แน่ๆ เกรซมีเพื่อนแล้วที่ ด็อกวิลล์
ไม่ว่าจะมีเพียงไม่กี่คนหรือ หลายคนก็ไม่สำคัญ
เกรซได้ยอมทุ่มเทตัวเองให้กับเมือง และมันตอบกลับพร้อมของขวัญที่วิเศษ...
มีเพื่อน
ไม่ว่ามาเฟียจะลากตัวเธอออกจาก การประชุมกับชาวเมือง
ไม่ว่าจะมีปืนสักกี่กระบอกในโลก
และไม่ว่าเสียงระฆังจะไม่ถึง 15ครั้ง
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า เธอมีความหมายกับเมือง..
และการอยู่ของเธอมีความหมาย
ไม่มาก บางทีแต่กระนั้น ก็ยังเหลือร่องรอยที่เธอทิ้งไว้
ครั้งแรกในชีวิตวัยสาว ที่เธอได้รับ ความภาคภูมิใจ
เกรซตัวแข็ง เมื่อระฆังเริ่มส่งเสียงกังวาล
14 เกรซนับ
แม็คเคย์จะต้องลงเสียงให้เธอแน่ ถ้าอย่างนั้น ทำไมชัคไม่เลือกล่ะ?
ทุกคน?
- ชัค! - ชัค!
ทุกคน
ฉันว่าพวกเขาชอบคุณ
ช่วงฤดูใบไม้ผลิและเริ่มฤดูร้อน เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของเกรซ
มาร์ธาสั่นระฆังบอกเวลา ทำงานผ่านวันนั้นไป
เธอจะทำงานเสมือนดวงตาของแม็คเคย์ แม่ของเบน
เพื่อนของวีร่า และสมองของบิลล์..
วันนึงเกรซได้ตระหนักว่า
เพื่อทำที่ถีบเอง เพื่อทำให้มาร์ธาเห็นด้วย
ที่จะเล่นอีกสองเพลง มันจะหายไปตามธรรมชาติ
พวกเขาไม่ต้องตึงเครียด ด้วยเหตุนี้จึงเสียนิสัย
ตอนนี้พวกเขาได้เห็นด้วยว่า
ตราบที่เกรซเป็นคนทำ
มาร์ธาก็เล่นได้โดยไม่รู้สึกผิด
สำหรับพ่อของทอม หมอแก่
ผู้ซึ่งคิดไปว่าตัวเองเป็นโรคใหม่ ทุกๆวัน
และติดที่จะต้องตรวจร่างกาย
จากสมัยที่เรียนหมอ
เธอจะต้องรับใช้ บอกเขาว่า ไม่มีอะไรผิดปกติ
และตอนนี้ ในเมื่อเมืองเห็นด้วยที่
ทุกคนจะต้องให้ ตามความสามารถของเขา
เธอได้รับค่าแรง ไม่มากนัก
แต่มากพอที่จะเก็บไว้ ซื้อหุ่นตัวเล็กตัวแรก
จากแถว 7ตัวที่ยืนอยู่
ให้ฝุ่นจับมานานในหน้าร้าน
และเธอฝันว่าเธอจะสามารถ ครอบครองมันได้ทั้งหมด
ในไม่ช้ามืออันขาวนวล ก็กลายเป็นมือที่...
อาจจะเป็นของใครสักคนที่ อยู่ตามชนบท
และใน 3อาทิตย์ต่อมาเธอได้...
ย้ายเข้าไปอยู่ในที่ซึ่งทอมและเบน ได้จัดไว้อย่างลับๆให้อย่างภาคภูมิ
จริงแล้วก็คือโรงงานเก่า ที่ซึ่งครั้งหนึ่ง เป็นที่เก็บเครื่องบดแร่
แต่ตอนนี้เหลือเพียงแค่ ตุ้มถ่วงเท่านั้น
ขอบคุณ
ก็อย่างที่บอกนี่ล่ะธุรกิจขนส่ง
คุณลอร่าโยนมันทิ้ง มันไม่มีประโยชน์กับใครทั้งนั้น
ของดี อยู่ผิดที่ แต่ด้วยโชค...น่ะนะ
คุณไม่ควรเอาธุรกิจขนส่งมาล้อเล่น ก็แค่นั้น
ไม่ คุณพูดถูกเบน พวกเขาไม่ควรล้อเล่น
เกรซ
อะไร?
แค่จะบอกคุณว่า...
เพราะเหตุผลที่เห็นแก่ตัว ฉันถึงได้เลือกให้คุณยังอยู่ในด็อกวิลล์
เหตุผลอะไร?
มันโล่งใจนะที่คุณมา...
และคุณเป็นคนที่ชายทุกคน หมายปอง
ก็ ทอมกับพวกเขา ฉันน่ะเสนอตัวมานานแล้ว...
บอกตรงๆ ฉันไม่เหลือแรงจะ หวังอีกต่อไปแล้ว
ทุกคนน่ะเล็งคุณกันหมด ลิซ
คุณก็รู้นี่ พวกเขาจะสนเธอแน่ คุณสวย
ขอบคุณ
การเปลี่ยนแปลงล่าสุด ฤดูร้อนได้มาถึงจุดสุดยอดของมันแล้ว
เกรซได้รับวันหยุดให้ไปช่วย ชัคที่สวนผลไม้
ทุกๆวัน 5โมงเย็น เมื่องานของพวกเขาเสร็จสิ้น
เธอดีใจได้ว่าจริงๆแล้วแม็คเคย์ พูดไว้ถูก
ว่าเงาของยอดหลังคาชี้ไปที่ ร้านของมาจินเจอร์
แต่ในวันนี้ยอดสูงนั้นไม่ได้บอกแค่ ว่าถึงเวลาจับจ่ายแต่ยังบอกด้วยว่า...
ด้วยสัญญาณที่ไม่มีใครนอกจาก มาร์ธากังวลาว่าผู้คน...
อาจจะสับสนกับเสียงระฆัง บอกเวลา
สัญญาณเตือนว่ามีคนกำลังเข้ามา ทางถนนแคนย่อนจากจอร์จทาวน์
เท่าที่จำได้นี่เป็นครั้งแรกที่ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้มาที่ด็อกวิลล์
สวัสดีคุณตำรวจ
ทั่งหมู่บ้านมีแค่นี้รึ?
- นั่นคือศูนย์ประชุมรึ? - ไม่ใช่
ฉันมีประกาศมาติด
เรามีที่ศาลาธรรม พอได้มั้ย?
แน่นอน
เธอจะทำอย่างไร?
คนหาย มันเขียนไว้แค่นั้น ฉันว่าคงมีคนคิดถึงเธอ
ได้ยินว่าครั้งสุดท้ายเธอถูกพบเห็นแถวนี้
เราติดไอ้นี่ไปทั่วทั้งเขต
แล้วถ้ามีคนเห็นเธอ พวกเขาจะไปบอกตำรวจ?
ฉันว่าคงอย่างนั้นล่ะ
คนพวกนี้ไม่ยอมง่ายๆ
คราวนี้มีโปสเตอร์พวกนี้ แขวนทั่วไปหมด
ซึ่งหมายความว่าไม่มีใคร สงสัยเลยว่าเธออยู่กับเรา
แต่นั่นน่ะตำรวจนะ ทอม มันเป็นหน้าที่ที่ต้องบอกตำรวจไม่ใช่เหรอ
คือ พูดกันตามกฏหมายน่ะ ฉันขอโทษ ฉันแค่..ตอนที่ฉันกลัวน่ะ
เธอก็แค่เป็นบุคคลสูญหาย
เธอไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย เขายังบอกงั้นเลย
ฉันว่าคุณน่าจะให้โหวดกันใหม่
ทำไม? เราจะมัวมาลงประชามติ กันอยู่ร่ำไปไม่ได้
ไม่เอาน่า ใครกันจะไปกลัวเพียงเพราะ มีภาพเธออยู่บนแผ่นกระดาษกัน?
วันที่ 4 ก.ค. มาพร้อมกับหมู่เมล็ด ที่พัดมาจากทุ่งหญ้าที่ไหนสักแห่ง...
ล่องลอยลงบนถนนเอล์ม ในช่วงหัวค่ำ
วันนี้เป็นวันแห่งการเฉลิมฉลอง ไม่มีใครต้องกังวลถึงความลำบาก
และเกรซแวะที่หน้าร้านของมาจินเตอร์ อย่างเป็นสุข...
เพื่อดูให้แน่ใจว่ามีหุ่นอีกเพียง 2ตัว เท่านั้นที่เหลืออยู่
ซึ่งก็คืออีกแค่ 2 ตัว...
ที่เธอยังไม่สามารถเก็บเงิน มาซื้อได้พอ
- มันดูยอดมาก สาวน้อย
เกรซ วันนี้เธอมาช่วยฉันที่สวน เพิ่ม 2 ชั่วโมงได้มั้ย?
ด้วยแสงที่สดใสทำให้ที่นั่น สวยงามมาก
ชัค นี่มันวันที่ 4 กรกฎาคมนะ คุณจะมาพูดเรื่องแสงสดใสทำไมกัน?
คุณกลายเป็นพวกโรแมนติก อย่างฉันแล้วเหรอ?
เราจะสนุกกันแน่
และในฤดูหนาวเราทุกคนจะหิวโหย
แม้แต่เบนยังหยุดพักเลย
- ไฮ - ไฮ ทอม
เกรซ พอจะมีเวลามั้ย?
ตอนนี้เหรอ?
ใช่ ฉันมีอะไรน่าสนใจจะบอก
ต้องเร็วหน่อยนะ
ฉันมีความคิดมากมายในหัวฉัน
นั่นคงน่าเหนื่อยมากสินะ
ฉันว่าฉันวิเคราะห์คนในเมืองนี้ ได้ดีทีเดียว
และฉันคิดว่าฉันเข้าใจพวกเขา ในวิถีที่มีความหมายมาก
แต่เมื่อฉันลองวิเคราะห์คุณ ฉันกลับหาคำตอบไม่ได้
คุณรู้จักลิซ ลิซอ่านง่ายมาก
และเราเคยต้องใจกัน
แต่เพราะฉันอ่านเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ในทางสติปัญญา ฉันมองเธออย่างทะลุปรุโปร่ง
ความปรารถนาของฉันเป็น เพียงแค่ทางร่างกายเท่านั้น
แต่กับคุณ มันมากกว่านั้น... มันซับซ้อนกว่านั้น
คุณพยายามจะพูดอะไร?
ไม่ ฉันควรจะคิดให้ถ่องแท้ก่อน
คุณกำลังจะบอกว่า...
คุณหลงรักฉันอย่างนั้นรึ?
เปล่า คงไม่อย่างนั้น...ความรักก็คือ... ไม่ใช่...มันก็แค่ศัพท์หรู
ใช่
ดี
เพราะว่า...
ฉันว่าฉันเองก็หลงรักคุณเช่นกัน
น่าสนใจมากใช่มั้ยล่ะ?
ฉันว่ามันน่าสนใจในแง่ทางจิตวิทยา
พวกเขาเรียกคุณรึเปล่า? ฉันว่าพวกเขากำลังเรียกคุณ
ฉันไม่ได้ยิน
ไม่
ยังไงคุณก็ควรจะกลับไป
แล้วเจอกันที่งานแต่งงาน การฉลองครั้งต่อไป
ปีนี้ฉันไม่ได้เตรียมโพยมาด้วย
เพราะว่าฉันจะไม่แสร้งว่า ฉันอ่านมัน
ซึ่งนำฉันมาสู่ประเด็น ประเด็นที่ฉันอยากบอก
และประเด็นก็คือคุณ เกรซ
ใช่ คุณได้ทำให้ด็อกวิลล์ กลายเป็นเมืองน่าอยู่
จริงๆแล้ว มีคนบอกฉันว่า พวกเขาเผอิญเจอกับ...
ชัคหน้ามุ่ยที่ในเมือง และเขายิ้มออกมาจริงๆ
ฉันไม่เคยเห็นรอยยิ้มคุณเลย เกรซ แต่พนันได้ว่าฉันนึกภาพมันออก
เพราะว่ามันคงต้องมีทุกสีสัน...
ที่สะท้อนมาจากแก้วปริซึมที่ ส่องประกายที่สุดในโลกแน่ๆ
คุณมีใบหน้าที่เหมือนกับมัน เธอหน้าเหมือนกับมันมั้ย ทอม?
- ใช่ - ฮื๋อ? - ใช่
พนันได้ว่าเหมือน เราภูมิใจที่มีคุณอยู่กับเรา
เราขอบคุณที่คุณแสดง ตัวตนที่แท้จริงของคุณออกมา
นี่ เกรซ
อยู่กับเราตราบที่คุณต้องการ
เพิ่งพบรถตำรวจในเมืองและ...
มันเลี้ยวเข้ามาที่ถนนแคนย่อน
เขาคงจะมาถึงในไม่ช้าแน่
ฉันควรจะสั่นระฆังมั้ย?
ไม่ มาร์ธา เกรซคงรู้แล้ว
เราจะกำจัดพวกเขาให้เร็ว
ไม่ต้องห่วง
ฉันเองก็คงจะได้ไปฉลองแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องนี้
จะต้องเปลี่ยนประกาศคนหาย
ก็คือผู้หญิงคนนั้นอีกนั่นล่ะ
เพราะงั้นเธอถึงได้หายตัวไป
ทางการต้องการตัวเธอเพราะเกี่ยวข้องกับ การปล้นธนาคารที่ชายฝั่งตะวันตก
เกิดเหตุปล้นเมื่อไหร่?
สองอาทิตย์ก่อน
ที่นี่ไม่ค่อยรู้ข่าวเลยสินะ?
วิทยุพ่อผมมีไว้เปิดดนตรี
เท่าที่รู้ก็คือว่ากันว่า เธออันตราย
และใครก็ตามที่มีข้อมูลเกี่ยวกับเธอ จะต้องแจ้งเราอย่างทันที
มันเป็นกฏหมาย
2 อาทิตย์ คงไม่ใช่แม่สาวของเราหรอก ทอม
ไม่ เธออยู่ที่นี่ตลอดเวลา
ใช่
เธอคงไม่ได้ไปทำอะไรที่ ตำรวจกล่าวหาเธอหรอก
ไม่หรอก ถูกต้องแล้วทอม คุณพูดถูก
มันก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่น่าพอใจ เหมือนเดิม
เกรซเหมือนเดิม และเมืองก็เช่นกัน
มาเฟียจะต้องพยายามป้ายสีเกรซ...
อย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด
จะบอกให้ คุณมีก้อนนูนเล็กๆ แบบเดียวกัน...
ณ ตำแหน่งเดียวที่ด้านนึงของหลัง เหมือนกันเลย
จริงๆนะ
ฉันเดาได้อย่างเดียวว่าคงเป็นของ ร่างกายคุณ แต่คุณเป็นหมอ ฉะนั้น...
มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้น คุณว่างั้นมั้ย?
ว่ามะเร็งจะเกิดขึ้นได้อย่าง สมดุลกันทั้งสองด้าน
คุณเอดิสัน ได้โปรด เราคุยเรื่องนี้ มาหลายครั้งแล้ว
อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
ฉันว่าคุณจะต้องยอมรับความจริงที่ว่า...
คุณน่ะเป็นชายชราที่สุขภาพดีเยี่ยม
ฉันจะพักผ่อนเหมือนเคย
แล้วเจอกันตอนเช้า
หวังว่าอย่างนั้น
อะไร? พวกเขาว่าอย่างไร?
พวกเขาไม่เถียงว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่การที่ไม่บอกตำรวจพวกเขารู้สึกว่า เป็นการกระทำผิด
- ฉันว่าฉันควรจะไปซะ - ไม่
พอก็คือพอ
ฉันขอแนะในทางตรงกันข้าม
งั้นเหรอ?
จากมุมมองในแง่ของธุรกิจ
การที่คุณอยู่ในด็อกวิลล์ ได้กลายเป็นความเสียหายมากขึ้น
เพราะว่ามีคุณอยู่ที่นี่ มันอันตราย มากขึ้นสำหรับพวกเขา...
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องการคุณ
ในเมื่อพวกเขาคิดว่าควรจะมี การถ่วงสมดุล
สิ่งแลกเปลี่ยน
อย่างกับคำที่พวกมาเฟียใช้...
จะไม่มีสินน้ำใจอีกแล้ว ถ้าคุณยังอยากอยู่
เห็นมั้ย โปสเตอร์ประกาศจับ แขวนทั่วไปหมด
ฉันคิดไม่ออกว่าคุณจะไป ซ่อนที่ไหนได้อีก
แล้วสิ่งถ่วงดุลที่คุณต้องการ?
พวกเขาต้องการให้คุณทำงานนานขึ้น แต่ฉันเสนอกลับไปว่า...
ให้คุณแค่ไปเยี่ยมชาวบ้าน วันละสองครั้ง
แบบนั้นมันจะเหมือนกับว่า คุณเต็มใจที่จะทำให้มากขึ้น...
โดยที่ไม่ต้องขยายเวลาทำงาน ของคุณนานเกินไป
มันเป็นวิธีที่จะดักหน้า พวกที่ไม่พอใจ
แต่มันออกจะประหลาดและยาก ในทางปฏิบัติ
ฉันก็คิดแบบนั้น
มาร์ธาบอกว่าเธอจะสั่นระฆัง ทุกครึ่งชั่วโมง
คุณจะได้ทำตามกำหนดการใหม่ได้
แล้ว พวกเขาทุกคนจะ เต็มใจให้ฉันอยู่รึ?
ไม่ คืองี๊นะ คุณนายเฮนสัน เธอเอง ก็คิดว่าควรจะลดค่าจ้างของคุณ
ก็แค่เป็นการแสดงออกน่ะ คืองี๊นะ...
คำว่าอันตรายในโปสเตอร์ ทำให้เธอเป็นกังวล
ฉันเต็มใจที่จะทำทุกอย่าง
ถ้าฉันต้องทำงานหนักขึ้น นานขึ้นเพื่อค่าแรงที่น้อยลง
งั้นฉันก็เต็มใจที่จะทำ แน่นอน ฉันเต็มใจ
ฉันแค่อยากแน่ใจว่าพวกเขา จะไม่อยากให้ฉันไปจากที่นี่
ไม่แน่นอน
คุณคิดว่านี่เป็นการดีที่สุดงั้นรึ?
ฉันรู้ว่าใช่
ฉันต้องไปนอนแล้ว
ต่อไปนี้ฉันคงจะยุ่งมากขึ้น
เสียใจด้วย
ทอม ฉันแค่อยากรู้อะไรบางอย่าง...
นามบัตรของคนในรถที่ให้คุณมา
คุณให้ใครดูบ้างหรือเปล่า?
ไม่เอาน่า เกรซ ฉันเผามันไปตั้งแต่แรกแล้ว
ฉันช่างโง่เง่า ใช่สินะคุณเผาไปแล้ว
ไม่เป็นไร
ไม่ มันไม่โอเค ฉันไม่ชอบที่ คุณเห็นฉันเป็นแบบนี้
ฉันรับไม่ได้ที่ฉันสงสัยในตัวคุณ
ฉันเสียใจ ราตรีสวัสดิ์
ทุกคนไม่เห็นดีเลย...
กับการเปลี่ยนแปลงการทำงาน ของเกรซแม้แต่น้อย
เมื่อเรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูด เป็นครั้งคราว
โอ เบนได้แสดงความเห็นใจที่...
เขาไม่สามารถรับงานได้ มากกว่าแต่ก่อน
และเกรซรู้สึกขอบคุณ
แม้ว่าเขาออกจะเมา ตอนที่เขาพูดอย่างนั้น
นาทีที่ยุ่งกลายเป็นชั่วโมง และชั่วโมงที่ยุ่งกลายเป็นวัน
โดยไม่คำนึงถึงว่าการเพิ่ม...
การใช้งานเกรซจะมีความยุติธรรม และพอเหมาะหรือไม่
ดูเหมือนไม่ได้ทำให้ใครพอใจมากขึ้นเลย
แต่มากขึ้นในทางตรงกันข้าม
เกรซ..โอ เธอต้องระวังให้มากกว่านี้
ลิซก็ไม่ระวังเหมือนกัน แต่เธอไม่ทำแก้วของเรา
ฉันว่าเธอต้องเข้าใจว่า...
คุณเฮนสันทุ่มเทมากกับการ ฝนรอยตะเข็บของแม่แบบ
และมันทำให้แก้วเปราะ ฉันคิดว่าเธอรู้อยู่แล้ว
มันจะไม่เกิดขึ้นอีกค่ะ แล้วฉันจะจ่ายให้
ไม่ ไม่ต้อง เธอไม่ต้องจ่ายให้เรา เราจะลืมมันซะ
แล้วถึงเวลาที่เธอต้องไป พบกับชัค
เพื่อนำลำต้น 3 ต้นออกจาก หญ้า...
เพื่อกันหนูจอมยุ่งอยู่ห่างๆ
เธอรีบก็เลยใช้ทางลัดระหว่าง พุ่มกู๊สเบอร์รี่
แต่แล้วก็ชะงักเพราะเสียงตะโกน
- เกรซ - คะ
โอ ฉันไม่เห็นว่าคุณเพิ่ง คราดทางค่ะ ฉันเสียใจ
มันไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันเพิ่งคราดทาง
มันอยู่ที่ว่าคนสามารถอ้อมผ่าน พุ่มไม้ไป
ฉันต้องการอย่างนั้น เธอก็น่าจะรู้
ฉันคิดว่าโซ่นี่ติดไว้เพื่อ สร้างทางระหว่างพุ่มไม้
ติดมันไว้เพื่อป้องกันพุ่มไม้
มันไม่ใช่สร้างเป็นทาง
แต่ใครๆก็ผ่านทางนี้นี่คะ
ที่รัก ถูกต้องแล้ว พวกเขาอยู่ที่นี่มานาน
เธอน่ะไม่ได้อยู่มานานขนาดนั้น
คุณกำลังบอกว่า ฉันไม่มีสิทธิ์ ที่จะใช้ทางลัด...
เพราะว่าฉันไม่ได้อยู่มานานเหรอคะ?
ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น
ไม่ ฉันแค่คิดว่าเป็นการดี ที่เธอมาอยู่ที่นี่ ก็แค่นั้น
ไปเถอะ ไปเถอะ ไม่เป็นไร
แล้วเจอกันบ่ายนี้ค่ะ
แล้วฉันจะคราดให้เหมือนกับว่า มันไม่เคยถูกคราดมาก่อนค่ะ ฉันสัญญา
ฉันขอโทษกับกิ่งนั้นด้วยนะคะ มีแอปเปิ้ลหลายลูกบนนั้น
ฉันน่าจะตัดกิ่งนั้น แต่ฉันโลภ
การที่อยากหาเลี้ยงครอบครัว ไม่ใช่โลภหรอกค่ะ
ทำไมเธอถึงไม่ชอบฉัน?
ทำไมคุณถึงถามฉันอย่างนั้น?
เมื่อฉันเข้าใกล้เธอ เธอก็จะฉากหลบไป
- ไม่ ฉันเปล่า - เธอทำงั้นจริงๆ
ตอนที่เราปักต้นกล้าที่แถวล่าง
แล้วฉันจะทำให้เธอดูได้ไง ถ้าฉัน แตะต้องเธอไม่ได้?
คุณพยายามจะจูบฉัน
วีร่าไม่เคยสนใจแอปเปิ้ล เธอเกลียดสวนผลไม้
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพบคน ที่เข้าใจเกี่ยวกับแอปเปิ้ลจริงๆ
ขอโทษ...มันทำให้ฉันมีความสุขมาก
ไม่เป็นไร
ไม่ มันไม่โอเค
ฉันคิดว่าเรื่องเกี่ยวกับแอปเปิ้ล ก็แค่คำพูดจากปากเธอ
เธอไม่ได้เป็นสุขอย่างฉันจริงๆ
จริงสิ
วีร่าอยากเก็บแอปเปิ้ลจากต้น ที่อยู่บนพื้นเท่านั้น
ทุกอย่างใช้เวลา มันคือความรัก
การเห็นสิ่งที่พวกเขาต้องการและ เคารพต่อความต้องการนั้น
ถ้ามีใครเข้าใจล่ะก็ คนๆนั้นก็คือเธอ อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้น
ฉันเข้าใจ
แต่เธอหนีเมื่อฉันเข้าใกล้
- ทำไมเธอถึงมองฉันน่ารังเกียจนัก? - ฉันไม่ได้มองว่าคุณน่ารังเกียจ
อย่าอารมณ์เสีย
ฉันเสียใจถ้าฉันมองคุณผิด มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
ฉันสัญญา
ถ้าฉันเป็นคุณฉันไม่สัญญาแน่
เมื่อเธอหลบไปจากฉัน ความคิดก็เกิดขึ้น
มันทำให้ฉันละอาย คิดว่าเธอเกลียดฉันทำไม
ฉันไม่มีวันเกลียดคุณ ไม่มีวัน
อะไรนะ?
ชัค ฉันทำกับคุณไม่ยุติธรรม ไม่เป็นไรการรู้สึกโกรธ
ฉันคิดที่จะส่งตัวเธอให้ตำรวจ
ฉันคิดที่จะหักหลังเธอ เพื่อให้ฉันรู้สึกดี
มันมีความหมายขนาดนั้นเชียวรึ? งั้นใช่มั้ย?
คุณเดียวดายมากใช่มั้ย?
คุณไม่มีใครคอยปลอบใจคุณ และฉันควรจะขอให้คุณอภัย
ยังเป็นเพื่อนกันนะ?
- ขอโทษ...หลับอยู่รึเปล่า? - เปล่า
- อยากให้ฉันไปมั้ย? - ไม่ ฉันแค่พักผ่อน
มีเรื่องมากมายต้องทำในด็อกวิลล์ เมื่อไม่มีใครต้องการให้อะไรเสร็จ
เจสันอยากนั่งบนตักฉันตลอดเวลา
ฉันว่าคุณทำได้ยอดมาก
คุณให้พวกเรามากมายเหลือเกิน คุณแม็คเคย์บอกว่า...
ตรงที่ปุ่ม ตรงที่ปุ่ม
วันนี้เขาพยายามเอามือจับเข่าฉัน
โอ เขาตาบอดน่ะ คงไม่ได้ตั้งใจ
และมาจินเจอร์โกรธที่ฉัน วิ่งผ่านทาง
ดี เธอก็โกรธฉันเหมือนกัน
ซึ่งหมายความว่าคุณเป็น หนึ่งในพวกเราแล้ว
คุณมองทุกอย่างออกหมด ใช่มั้ย?
ฉันจะบอกว่า ฉันจะนอนสัก 2 นาที
แล้วถ้าฉันไม่อยากให้คุณหลับล่ะ?
ฉันไม่คิดว่าคืนนี้คุณมีทางเลือก
ฉันรักคุณจริงๆ เกรซ
ฉันดีใจที่คุณรักฉัน ฉันก็รักคุณ รักคุณจริงๆ
ไม่ ฉันหมายถึง ฉันถวิลหาคุณ เมื่อฉันไม่ได้อยู่กับคุณ
ฉันถวิลหาคุณแม้แต่ตอนที่ เราอยู่กันตามลำพังแบบนี้
ฉันถวิลที่จะอยู่ใกล้ชิดมากขึ้น อยากสัมผัส แบบที่คนอื่นๆ...
เรายังมีทั้งชีวิตรออยู่เบื้องหน้า
สิ่งที่ฉันชอบในตัวคุณก็คือ คุณไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉัน
ขอแค่เราได้อยู่ด้วยกัน
ใช่
การถวิลหาจะทำให้มันดีขึ้น
ขอบคุณสำหรับคำพูดของคุณ คำพูดที่ฉลาด
ด้วยความยินดี
อยากถอดรองเท้าออกมั้ย?
เจสัน เธอทำอะไร? นั่นไม่ถูกต้อง
คำพูดจะต้องถูกแยกออกอีกแบบ
หยุดนะ
ก็แยกคำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?
วันนี้ไม่ใช่วันดี ทุกคนไปซะ
ทุกคนยกเว้นเจสัน เจสัน ฉันอยากคุยกับเธอตามลำพัง
มีอะไร? เกิดอะไรขึ้น?
ผมน่ะร้ายมากได้ พนันได้ว่าพ่อผมบอกคุณ
ฉันไม่คิดอย่างนั้น ฉันคิดว่าต้องมีเหตุผลอื่นแน่
ฉันยินดีให้เธอนั่งบนตักฉัน ตลอดเวลา
แต่ฉันทำไม่ได้ตอนที่มีคนอื่นๆอยู่ที่น
เมื่อคนเราไม่สามารถทำทุกสิ่งที่ อยากจะทำให้คนอื่นได้...
บางครั้งคนที่เขาสัญญาไว้ก็โกรธ
คุณนายเฮนสันพูดว่างั้น
ใช่ ถูกต้อง
ผมคิดว่าผมรู้ว่าทำไมคุณไม่ให้ผม นั่งบนตักคุณอีกแล้ว
- ทำไม? - เพราะว่าช่วงนี้ผมหยาบคาย
โอไม่เอาน่า ฉันรู้ว่าเธอต้องมีเหตุผล
ผมเองก็หยาบคายกับคนอื่นด้วย แม่แต่กับเด็กน้อยอคิลีส
เขายังเล็กมากก็เลยสู้ไม่ได้
- มันไม่ถูก - ไม่ มันไม่ถูก
ผมรู้ตัวดี ผมรู้
ผมควรถูกตีก้น
อะไรนะ? ฉันควรจะดีเธอรึ? ฉันไม่ทำแน่
แม่เธอไม่ชอบในการใช้กำลัง
ฉันจะไม่ตีเธอ
ผมรู้ เธอน่ะต้องโกรธจัดแน่ๆ ถ้าคุณหวดผม
โอ ฉันเพิ่งบอกว่าฉันไม่ทำ
การที่มีแม่เข้าข้างน่ะ ดีใช่มั้ย?
มันต้องร้ายแรงแน่ถ้า แม่ไม่ชอบคุณขึ้นมา
ฉันก็เป็นแบบนี้ ถ้าคนในเมืองนี้ไม่ชอบฉัน
ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้
ผมรู้สึกไม่ดี ผมต้องถูกลงโทษ
ความจริงก็คือ ผมคงไม่รู้สึก เคารพคุณอีกต่อไป...
ถ้าคุณไม่ตีผม
ฉันไม่สนว่าเธอจะคิดว่ามัน สนุกแค่ไหน
ฉันจะไม่ตีเธอ เจสัน
ถ้าอย่างนั้น เมื่อแม่กลับบ้าน...
บางทีผมจะบอกแม่ว่า คุณตีผม
แต่ฉันเพิ่งพูดว่าฉันจะไม่ตี
ผมว่าแม่คงจะเชื่อผมแน่
ถ้าคุณตีผม จะไม่มีใครจำเป็นต้องรู้
หยุด ไปให้พ้นจากอคิลลิส หยุด
ผมแค่แกว่งเปลเขา ไม่ผิดซะหน่อยมันคว่ำเอง
อย่าแตะเขานะ ออกมาจากแปล
หยุด เจสัน หยุด!
ก็ได้ อยากโดนตีใช่มั้ย? ฉันจะตีเธอ...
มานี่ มานี่
- นี่ นี่เลย - มันไม่แรง
ต้องแรงๆสิไม่งั้นก็ ไม่เรียกว่าลงโทษ
- ก็ได้ - แรงขึ้นอีก
โอ นี่มัน...ไม่เอาน่า เอาล่ะ พอที
พอแล้วสำหรับการลงโทษ
บางทีผมควรจะไปอยู่ที่หัวมุม และยืนสำนึกผิด?
ฉันไม่สน...จะยืนที่หัวมุม หรือทำอะไรก็ตามใจ
เฮ้ พ่อนี่
เขากลับมาเร็ว หวังว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ดั่งด็อกวิลล์ที่เผยจุดอ่อนด้านภูเขา
ที่ไร้การป้องกันจากพายุที่ เกิดกระทันหัน
เกรซ เองก็ได้เผยจุดอ่อนเช่นกัน
เธอห้อยจากกิ่งที่อ่อนแอเหมือน กับผลแอปเปิ้ลในสวนอีเดน
แอปเปิ้ลที่บวมฉ่ำ ที่น้ำหวานแทบ ปรี่ออกมา
และตำรวจได้มาที่ด็อกวิลล์ อีกครั้ง
ฉันบอกว่าฉันจะบอกเธอเพื่อช่วยมาร์ธา
เรื่องสับสนในการสั่นระฆัง แต่ฉันลืมไป
ตำรวจมาที่ถนนแคนย่อนแล้ว
พวกที่มากับรถอีกคันมาจาก กองสอบสวนกลาง (เอฟบีไอ)
- คุณลืม - ใช่
ก็มัวแต่ยุ่งกับแอปเปิ้ลน่ะรู้มั้ย
เอฟบีไอ?
พวกเขาอยากฟังสิ่งที่ฉันเห็น ในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา
อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับโปสเตอร์ประกาศ
พวกเขาถามฉันว่าเคยเห็น ร่องรอยคนตั้งแคมป์ในป่าบ้างหรือไม่
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรได้
คุณรู้ เธอไม่ได้สามารถอะไรเลย
คุณพูดเองนี่
แต่จากทางการมันไม่เป็นแบบนั้น
ฉันถึงรู้สึกว่าจะต้องบอก สิ่งที่ฉันรู้
คุณบอกอะไรกับพวกเขา?
ว่าเมื่อไม่นานฉันเห็นอะไรบางอย่าง ในป่า
บอกให้ตรงก็คือเสื้อผ้า
กลายเป็นว่ามันก็แค่หมวกที่ ทอมทำหาย
- แต่มันอาจจะเป็นสิ่งนี้ - ชัค คืนฉันมา
แพง จับก็รู้ และ มีชื่อย่อของเธอ
ฉันว่าพวกเขาคงจะได้ข้อสรุป ที่เหมือนกัน
ฉันบอกไปว่าฉันน่ะหาผ้านี้ได้ ไม่ยากเลย
ฉันว่าเรามีสัก 10 นาที อาจจะ 15
ก่อนที่พวกเขาจะเคาะประตู
ฉันจะไม่หนี พวกเขามาที่นี่เพื่อหาตัวเธอนี่
ทำไมฉันต้องหนีล่ะ ชัค?
ฉันจะไม่โทรบอกด้วย
ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น?
ไม่ใช่ฉันที่อยากให้เธออยู่ที่นี่
เธอน่ะสวยและอ่อนแอเกินไป สำหรับที่นี่
เธอหลอกให้ฉันรู้สึกว่า ฉันมีความหมายกับเธอ
มันเป็นความผิดของเธอเอง ฉันต้องการความเคารพจากเธอ เกรซ
- ฉันเคารพคุณอยู่แล้ว - ฉันต้องการความเคารพของเธอ
อย่า!
นี่ไม่ถูกต้อง
ถ้าฉันบังคับให้ดอกไม้บานต้นฤดูได้ ฉันก็บังคับเธอได้
ได้โปรด
อย่า! ได้โปรด ได้โปรด อย่า!
ได้โปรด ได้โปรด
ได้โปรดมองฉัน พูดกับฉันสิ
เราเป็นเพื่อนกัน คุณกับครอบครัวฉัน
หยุด!
เห็นเกรซมั้ย?
เธออยู่ที่บ้านฉัน
- เธอยุ่งมั้ย? - ไม่อีกแล้ว เข้าไปสิ
อีกครั้งที่เกรซหนีจาก ผู้ติดตามเธอ...
การช่วยเหลือของชาวบ้านด็อกวิลล์
ทุกคนปกปิดเพื่อเธอ รวมทั้งชัค ผู้ที่ยอมรับว่า...
สิ่งที่เห็นคงเป็นหมวกของทอม ที่ทำให้เข้าใจผิด
ค่ำวันนั้นทอมรับรู้ได้ทันทีว่า มีเหตุบางอย่างเกิดขึ้น
แต่จะต้องอ้อนวอนเกรซอยู่นาน จนในที่สุดเธอระเบิด
และระบายความในออกมา
- ผมจะต้องเผชิญหน้ากับเขา ผมพูดจริง - ไม่
- ผมไม่มีทางอื่น - ไม่
- ไม่มีใครยอมรับสิ่งที่เขาทำกับคุณแน่ ไม่มี - ฉันไม่ต้องการให้คุณทำ
ฉันมาที่พร้อมกับความคิดนี้ และอคติที่โง่เง่า
เขาไม่เข้มแข็ง ทอม
เขาดูเข้มแข็ง แต่เขาไม่
ผมจะต้องหาทางพาคุณ ออกไปจากที่นี่
วันสิ้นสุดของฤดูร้อนมาถึง
และในถนนเอล์มมีเสียงร้อง ของกระรอกประจำด็อกวิลล์
วิ่งเข้าออกจากขาของเด็กๆ และทำอย่างกับ...
ค้นหาต้นเอล์มที่ไม่มีอยู่ อย่างไร้ความหมาย
ความร้อนทำให้ดินระหว่าง ต้นกู๊สเบอร์รี่...
กลายเป็นหิน แต่เกรซ ไม่ปริปาก
เธอทุ่มกำลังไปกับการทำงาน
เป็นสุขกับสิ่งที่เธอสามารถ จับต้องได้จริงๆในนิ้วมือ
เฮ้ ลิซ เฮ้ วีร่า
ระวังตัวให้ดี เกรซ วันนี้วีร่ามาจัดการเธอแน่
เธอพูดเรื่องอะไร?
บางทีเธอคิดว่าเขาไม่บอกฉันงั้นสิ?
ใคร?
เธอตีเจสัน
ฉันตี
เธอทำแบบนั้นได้อย่างไร?
ฉันรู้ว่ามันดูไม่น่าเชื่อ แต่เขาร้องขอเอง
จริงๆนะ วีร่า เขาน่ะหาเรื่องเอง
ฉันน่าจะทำซะเองไปตั้งนานแล้ว
ลิซ
เป็นความผิดของคุณ ที่ตามใจเขา
ฉันรู้ว่าคุณรักเขามากแค่ไหน วีร่า ฉันก็รักเขาเช่นกัน
มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ไม่เกิดขึ้นอีกจริงๆ
ไม่ ฉันรู้ เพราะว่าฉันจะไม่มีวัน ทิ้งลูกฉันไว้กับเธออีก
มันอันตรายเกินไปสำหรับ ลูกๆของฉัน
ตอนนั้นฉันเหนื่อยมาก
บางทีเธอก็น่าจะหัดหลับกลางคืน อย่างที่ชาวบ้านเขาทำกัน
หลับตอนกลางคืน?
มาร์ธาเห็นทอม เอดิสัน จูเนียร์ ย่องออกจากห้องเธอเมื่อเช้า
เกรซ เธอไม่อยากฟังเรื่องฉัน หวดไอ้เด็กโง่นั่นแน่
และฉันก็ขอบใจเธอที่เปลี่ยน สายตาทอมออกไปจากกระโปรงฉัน
แต่ในทางตรงข้าม ฉันหวังจากเธอ มากกว่านั้น
แต่ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอค้นหาล่ะก็
งั้นฉันก็มั่นใจว่า หน้าซื่อๆของเธอ
จะทำให้เธออยู่ได้ในเมืองอย่าง ด็อกวิลล์
- นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันค้นหา ลิซ - โอไม่ใช่รึ?
เราเห็นเธอจับมือเขาตอนปิคนิค
แบบนั้นไม่ได้จีบกันรึ?
ใช่...บางทีฉันจีบกัน
วันต่อมาอากาศเปลี่ยน
กบลงมาจากภูเขา
และแม้ว่าจะไม่มี พระอาทิตย์ตกให้เห็น
แต่ยังไง แม็คเคย์ คิดว่าเป็นการ ดีที่สุด ที่มีเธอนั่งข้างเขา
เธอนั่งข้างแจ็ค แม็คเคย์ หลายครั้งแล้ว
แต่แจ็คไม่สามารถคะเน ระยะห่างระหว่างพวกเขาได้
ในทางตรงกันข้าม โดยลำพังนิ้ว ได้สัมผัสเนื้อหนังของเธอ
ตอนนี้มีมือที่ยังคงอยู่ตำแหน่ง ที่มันประวางอยู่
ตอนนี้เวลาในสวนผลไม้นานขึ้น เพื่อการเก็บเกี่ยว
และเกรซได้เลิกที่จะโต้แย้ง
กับแนวความคิดในการเพาะปลูก...
และการเก็บเกี่ยวผลไม้ของชัค ว่าสามารถทำได้โดยเข้าถึงเนื้อหนังมังสา
แม้ว่าจะไม่เต็มใจปล่อยให้เกรซอยู่ตามลำพัง ตอนนี้ทอมเตร่ไปรอบๆบ่อยขึ้น
ตกอยู่ในภวัง ที่เขาพยายามค้นหา ทางหนี
และเมื่อค่าแรงของเกรซไม่ได้เข้า กระเป๋าของเธออีก เขาเข้ามาช่วย
และด้วยกันพวกเขาได้รับ
หุ่นตัวสุดท้ายจากหน้าร้านของ มาจินเจอร์มาครองในที่สุด
เป็นอะไรไป?
- เปล่า - ตำรวจมาที่ถนนแคนย่อนอีกรึ?
เปล่า แค่คุยกันเรื่อยเปื่อย
ตลกนะแต่เธอก็พูดถึงถนนแคนย่อน ใช่มั้ย มาร์ธา?
- เธอไปที่นั่นมาเมื่อเช้า - ใช่
- ระหว่างทางกลับบ้านจากโบสถ์ - จะเห็นอะไรมากกว่าถ้าเดิน
เช่น ตอนที่นั่งรถน่ะจะไม่สังเกต เห็นสวนแอปเปิ้ล
มีจุดเดียวบนถนนแคนย่อน ที่เธอจะเห็นมันได้
- เธอรู้จักจุดนั้นมั้ย มาร์ธา? - รู้สิ
แล้วเธอหยุดเพื่อชมวิวเมื่อเช้า หรือเปล่า?
มันเป็นช่วงเก็บเกี่ยว ในสวนผลไม้
คนเก่าแก่ชอบบรรยากาศ ช่วงการเก็บเกี่ยว
กลิ่นหอม ความอุดมสมบูรณ์ ไม่รวม ความอ่อนไหวหรือตัญหา
แต่ช่างโง่ที่ฉันถามเธอแบบนั้น มาร์ธา เพราะว่าเธอบอกว่าเธอเห็น
หล่อนเห็นเธอ เกรซ
หล่อนเห็นเธอ
ด้านหลังกองกิ่งไม้หัก...
กับชัค
เขาบอกว่ามันไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอเข้าหาเขา
เขาไม่บอกฉันเพราะว่า ไม่อยากทำร้ายจิตใจฉัน
เขาเป็นคนสันโดษและโบราณ
แต่หัวใจเขาซื่อสัตย์ และเขาเป็นคนดี
เธอต้องการอะไรจากสามีฉัน?
ฉันไม่ต้องการอะไรจากสามีคุณ หรือจากใครทั้งนั้น
แล้วที่ทอมกับเธอจับมือกัน ตอนปิคนิคล่ะ?
นั่นไม่เหมือนกัน ฉันชอบทอม
แต่เธอไม่ชอบชัค
ลิซกับมาร์ธาอยู่ข้างหลังฉัน
ตอนที่ฉันพูดว่าจะสั่งสอนเธอ
ฉันเชื่อในการศึกษา
วีร่า
ไม่ ฉันเชื่อว่าการทุบมันคงผิดน้อยกว่า การสร้างมัน
วีร่า..จำได้มั้ยว่าฉันสอนลูกคุณอย่างไร
- อะไร? - จำได้มั้ยว่าคุณมีความสุขแค่ไหน ตอนที่ฉัน...
- ตอนที่เธออะไร? - ตอนที่ฉันสอนลูกคุณเรื่อง หลักการทางปรัชญา
และพวกเขาเข้าใจมันในที่สุด
ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะปราณี
ฉันจะทำลายหุ่นสองตัวของเธอก่อน
และถ้าเธอแสดงความรู้
เรื่องหลักการทางปรัชญา โดยกลั้นน้ำตาของเธอได้
ฉันจะหยุด เข้าใจมั้ย?
ในชั่วชีวิตของเกรซจะต้อง สะกัดกลั้นอารมณ์ของเธอมามาก
และไม่เชื่อเลยว่า ณ ตอนนี้ มันยากที่จะสะกดกลั้นอย่างมาก
แต่เมื่อเครื่องปั้นถูกฟาดลง กับพื้น
มันเหมือนดั่งเนื้อหนังมนุษย์ สลายออกเป็นชิ้นๆ
หุ่นเป็นผลพวงจากการพบกัน ของเมืองและเธอ
มันคือข้อพิสูจน์ที่ว่า แม้ว่าจะเกิดเรื่องราวต่างๆ
ความทนทรมานของเธอได้ สร้างบางสิ่งที่มีค่า
เกรซไม่สามารถทำใจต่อไปได้อีก
นับแต่วัยเด็กนี่เป็นครั้งแรก เธอร้องไห้
เกรซไปพบทอมทุกคืน
และบอกเขาว่าเธอพร้อม...
ที่จะทำตามคำแนะนำของเขา เพื่อไปจากเมือง
และเมื่อทอมได้ตัดสินใจแล้ว...
ว่าจะต้องใช้บุคคลที่สามเพื่อ ทำให้การหนีเป็นผลได้
พวกเขาเห็นพ้องกันว่าเบนมี เหมาะสมที่สุด
แต่มันเป็นกรณีที่ต้องใช้เงิน ทอมสรุป
และประเมิน โดยพิจารณาจาก เวลาและทุกอย่าง
10 ดอลล่าคงพอสำหรับ เบนและรถของเขา
- แต่เราไม่มีเงิน 10ดอลล่า - ไม่ เราขอยืม
- จากใคร? - จากพ่อ
เขามีมากกว่านั้นในตู้ยา
ฉันคุยกับเขาในตอนเช้าเพื่อ เตรียมเงินกู้
แต่คุณคุยกับเบน
ต้องเป็นปลายสัปดาห์ เพราะเขาจะถังแตก
บอกพ่อคุณว่าฉันจะคืนให้เขา
แน่นอน
ขอบคุณ
คุณช่วยเหลือฉันเสมอ
ฉันไม่อยากเชื่อว่าคุณไปที่นั่น เพื่อฉัน
ราตรีสวัสดิ์
คุณควรจะนอนซะ
เกรซไปหาเบนในตอนเช้า
เมื่อเกรซนำเงินมาให้ เสมือนเป็นสินน้ำใจกับเพื่อน
เบนไม่ได้ปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเทียบกับปัญหาที่เขาจะได้รับ
จากชาวบ้านที่เหลือเมื่อพวกเขา รู้เรื่องที่เกิดขึ้น
บางทีพวกเขาอาจจะโล่งใจ ที่เธอออกไปจากชีวิตพวกเขา
แต่ถึงอย่างไรเกรซ ไม่แน่ใจนัก
เบนตกลงที่จะขับส่งเธอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้อะไรนัก
จากความโชคร้ายของคนอื่น เขาว่าอย่างนั้น
ฉันไม่อยากได้ประโยชน์จาก ความโชคร้ายของคนอื่น
ไม่
ความจริงก็คือเบนคงยอมขับ ไปกลับจากประตูนรกเพื่อ 10 ดอลล่า
ความคิดร้ายๆครอบงำเขาน้อยกว่า ที่เกรซคิดไว้
เขาขนส่งทุกสิ่งทุกอย่าง
แผนก็คือเกรซซ่อนอยู่ใน แอปเปิ้ล
การที่รู้เวลาเก็บเกี่ยวที่แน่นอน เป็นศิลปะ ที่สำคัญที่สุด ชัคพูดไว้
และเมื่อเวลาของแอปเปิ้ลและ เกรซมาถึง
เกรซ เธอหายไปไหนมา?
ถ้าฉันทำเป็นไม่สนใจ...
กับเวลาทำงานบ้านล่ะก็ ฉันคงโดนฟาดไปแล้ว
เอาล่ะไปได้แล้ว
ฉันขอโทษ โอลิเวีย ฉันต้องคุยกับเบนบางอย่างน่ะ
จูนอยู่ใกล้จะระเบิดแล้ว
เธอนั่งโถเองไม่ได้ เธอก็รู้ดี
ถ้าคบหากับหล่อนไม่ได้
เพียงเพราะหล่อนพิการ และช่วยตัวเองไม่ได้
คืนก่อนการหนี ทอมคิดว่า
เป็นการดีที่สุดที่จะไม่เร่งรัด ความปรารถนากับเกรซมากเกินไป
แต่เขากลับเข้าหาอย่างรัญจวน มากยิ่งขึ้น
แต่การหว่านเมล็ดย่อม...
มีเวลาที่เหมาะและไม่เหมาะ คุณหว่านเมล็ดหน้าหนาวไม่ได้
ถูกต้อง แต่ฉันรักคุณ
- ผมรู้ - และคุณรักฉัน
และเราจะพบรักกันอีกครั้ง และอย่างเสรี
แน่นอน
ผมไม่ควรละอายที่ปรารถนา ในตัวคุณใช่มั้ย?
ไม่มีอะไรที่ต้องละอาย
ไม่
ไม่ มันน่ารัก มันน่ารักที่เราต้องการกันและกัน
- แต่ไม่ใช่แบบนี้ - ไม่
มันไม่ถูกต้อง
เช้าวันต่อมา
เมื่อเกรซต้องการลักลอบ ไปหาเบนอย่างลับที่สุด
ดูเหมือนว่าทั้งเหมือนตื่นขึ้นมา ในเวลาที่พร้อมกัน
- เกรซ - วีร่า
ถ้าเธอคิดว่าการตีลูกฉันแล้ว เธอจะสามารถ...
หลบเลี่ยงไม่ทำงานให้ฉันล่ะก็ คิดใหม่
ทำไมไม่มาตามกำหนดเดิม
และเราจะหาอะไรสักอย่าง ที่เธอไม่สร้างเรื่องอีก
- ตอนเที่ยง? - ใช่
ทำไมถึงได้เอาของเธอมากมาย ติดตัวไปด้วย?
กลัวหายหรือไง?
เกรซ วันนี้เบนส่งแอปเปิ้ล ฉะนั้นเราไม่ส่งแก้ว
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่ต้องทำงานนะ
พ่อต้องการให้เธอไปแกะกล่อง ของชุดสุดท้ายออกให้หมด
บางทีเธอทำมันได้ดีกว่า และเรามีหีบสำรอง
หีบเก่าแบบนั้นอาจจะดูไม่มีค่า ในสายตาเธอ แต่ที่นี่น่ะด็อกวิลล์
เราไม่ได้มั่งคั่ง
และถ้ามือเธอแดง
ฉันมีอะไรที่เธอจะใช้ถูมันได้
- เกรซ - โอ มาร์ธา
เราต้องล้างแผนปูพื้นที่ ขั้นบันไดอีกแล้ว
ฝุ่นถูกพัดเข้าใต้ประตู ฉันเปิดประตูไม่ได้
เธอหายไปไหนมา? ช่วงเก็บเกี่ยวเป็นช่วงสำคัญที่สุดของปี
มันเหมือนกับสิ่งที่เธอจะพูด
เดี๋ยวฉันไป ชัค ฉันจะเอาหีบไปด้วย
ดี
เมื่อเกรซรุดหน้าไปที่โรงรถ
เธอยิ่งรู้สึกพอใจกับ การตัดสินใจมากยิ่งขึ้น
ที่จะเก็บเรื่องการไปของเธอเป็นความลับ
จริงๆแล้วมีงานเล็กน้อยใน ด็อกวิลล์ที่ไม่จำเป็นต้องทำ...
ที่พลเมืองในนั้นจะต้องทำเอง ในอนาคต
ใช่ เกรซ ฉันไม่อยากพูด
แต่ฉันอยากถามว่าพอจะ ขอเงินล่วงหน้าได้มั้ย
คือ มันเป็นธรรมเนียมของ ธุรกิจขนส่งน่ะ
เมื่อส่งของก็ไม่ต้องต่อมาก
ถ้าเธอจะเข้าใจ
ได้สิ นี่เงิน
แน่ล่ะ แต่นี่ไม่ใช่งานหลักนะ
- อย่าออกมา - โอเค เบน
จนว่าฉันจะบอก
ถนนแคนย่อนคดเคี้ยวไปตามหุบเขา
และทุกเลี้ยวของเมือง กับเสียงของมัน
ค่อยๆเลือนไปในเบื้องหลังเธอ
- มีอะไรผิดปกติรึ? - ใช่
มีตำรวจเป็นฝูงอยู่ด้านหน้า
ฉันคิดว่าจะมี
มันอันตรายกว่าที่คิด เราต้องกลับไป
ไม่ เราทำแบบนั้นไม่ได้
มันก็แค่...
ถ้านี่เป็นงานขนส่งปกติ
คือ ถ้าจ่ายเหมาะสม มันก็คงง่ายกว่านี้เยอะ แต่...
แต่ก็จ่ายไปแล้วนี่
ใช่ แต่ธุรกิจขนส่งที่มีของอันตราย ต้องแพงกว่านั้น
เรียกว่า ค่าบริการ
ถ้ามันเป็นงานมืออาชีพล่ะก็ ฉันก็จะต้องคิดเงินกับเธอ
แต่เบน ฉันไม่มีเงินอีกแล้ว
โอ งั้นก็ไม่ดี
เธอพูดแล้ว เธอพูดว่า
ในชีวิตฉันไม่มีความสุขมากนัก
และเธอรู้ ฉันไปหาคุณลอร่า อาทิตย์ละครั้ง
และเธอทำให้ฉันรู้ว่ามันไม่น่าอาย
คืนนี้ฉันจะต้องไปที่นั่น...
และแน่ล่ะฉันต้องเสียเงิน
คือ มันไม่มาก...
ไม่มากเท่ากับค่าบริการ ขนสินค้าอันตราย แต่ก็ยัง...
ต้องเสียเงินน่ะ รู้มั้ย
ไม่ เบน ไม่...ได้โปรดอย่า
อย่าถือสา เกรซ อย่าถือสา ฉันแค่...
ฉันต้องรับค่าแรง ก็เท่านั้น
ฉันไม่...ฉันไม่มีทางเลือก
ฉันขนส่งหาเงินด้วยไอ้รถนี่ไม่ได้
เราจอดที่จัตุรัสในจอร์จทาวน์ ข้างนอกโบสถ์
เธอเบาเสียงลงหน่อยละกัน
ไม่ เบน...
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันภูมิใจ เกรซ อย่าคิดอย่างนั้น
เกรซเผลอหลับไปบนเส้นทางที่ยาวไกล
ขอบคุณความสามารถในการสลัด ความเศร้าที่เข้มแข็งของเธอ
พระเจ้าที่เผื่อแผ่ได้คุ้มครองเธอด้วย
พรสวรรค์ที่หายาก ในการที่สามารถมองไปข้างหน้า
และข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น
ต่อมารถชะลอความเร็วลง
กำลังจะถึงจุดหมายและ เธอกลับสู่สติสัมปชัญญะอีกครั้ง
เธอไม่รู้เลยว่าเธอหลับไป นานแค่ไหน
เท่าที่รู้ก็คือ เธอดีใจที่ได้เห็น แสงอีกครั้ง
แล้วเธอได้ยินเสียงสุนัข
ความหลงใหลในแอปเปิ้ล ดูเหมือนจะน่าเชื่อน้อยลงทุกที
เธอทำให้มันช้ำหมด
เราประชุมกันเมื่อคืนที่ ศาลาธรรม
พวกเขาบอกว่าเธออาจจะ พยายามหนี
เมื่อฉันพบว่าเธอซ่อนตัวเอง ในท้ายรถฉัน
ฉันไม่มีทางเลือกนอกจาก พาเธอกลับมาที่ด็อกวิลล์
ในธุรกิจขนส่ง เราเข้าข้างใครไม่ได้
ไม่เป็นการช่วยเกรซเลย ที่การขโมยครั้งแรก...
ที่เคยเกิดขึ้นในด็อกวิลล์เกิดขึ้น ในคืนวันก่อน...
ตอนที่คนส่วนใหญ่รวมกัน ที่การประชุม
ทอม เอดิสัน ซีเนียร์เฒ่า
ถูกขโมยเงินไปจำนานมาก จากตู้ยา...
และความสงสัยตกไปอยู่ที่เกรซ
ผู้ที่วางแผนหนีซึ่งจะต้อง ใช้เงินทุนแน่
เกรซเลือกที่จะไม่พูดอะไร ต่อข้อกล่าวหานี้
และบิลล์ ผู้ซึ่งได้พัฒนาความสามารถ ทางวิศวกรรมได้อย่างน่าประหลาดใจ
ด้วยชิ้นงานแบบแรกของเขา
เป็นกลไลที่ป้องกันการหลบหนี
ความงดงามอาจจะไม่ต้องพูดถึง แต่กล้าบอกได้ว่าใช้งานได้ผล
เกรซ เราไม่อยากทำแบบนี้
เราไม่มีทางเลือก ถ้าเราต้องการ ปกป้องชุมชนของเรา
ช่วย...เคลื่อนที่ได้มั้ย? ลองขยับมัน
มันได้ผล
เราทำให้มันหนักพอ ฉะนั้นมันจะ เคลื่อนที่ได้ตามพื้นราบเท่านั้น
และพื้นราบก็คือในเมือง
ฉันไปได้หรือยัง?
ฉันต้องคิดว่าฉันจะเข้าบ้าน ได้อย่างไร
หรือเป็นส่วนหนึ่งของการลงโทษ ที่ต้องนอนข้างนอก?
ไม่ ไม่ใช่ เกรซ
อย่าคิดว่านี่เป็นการลงโทษ ไม่ใช่เลย
บิลล์ เขาทำโซ่ให้ยาวพอที่ คุณจะนอนบนเตียงได้
เกรซ 6 โมง
ค่ะ คุณนายเฮนสัน
ฉันเสี่ยงกับการที่พ่อจะ ส่งฉันให้กับตำรวจไม่ได้
แต่พวกเขาคิดว่าฉันคือ คนที่เอาเงินไป
เพราะว่าฉันบอกเขาอย่างนั้น
คุณทำอะไรนะ?
ตอนแรกพวกเขาสงสัยฉัน แต่แล้ว ฉันโน้มน้าวว่าเป็นคุณ
ในเมื่อคุณเป็นคนที่ใช้ตู้ยานั้น
ทำไม?
เพราะฉันอยู่เพื่อคิดให้คุณ
ถ้าเรามีโอกาสน้อยนิดที่จะพาคุณ ออกไปจากที่นี่
พวกเขาไม่มีทางรู้ว่าเราสนิทกันแค่ไหน
พวกเขารู้ไม่ได้ว่าฉันพยายามช่วยคุณ
ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันคือคนที่เอาเงินไป ตอนนี้ฉันคงไม่ได้มาคุยกับคุณแน่
ได้โปรดอย่าหายไป ทอม
ฉันต้องการคุณ
ฉันจะหาทางให้ได้ ด้วยแผนอะไรสักอย่าง
ไม่ใช่ศักดิ์ศรีที่ทำให้เกรซ ยังอยู่ได้ในแต่ละวัน...
เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้ว ต้นไม้กำลังสูญเสียใบ...
แต่เหมือนกับสภาวะที่ตกในภวังค์
ที่มีอยู่ในสัตว์ที่ชีวิตตกอยู่ใน อันตราย...
สภาวะที่ร่างกายที่สนองต่อ งานหนัก
อย่างปราศจากความเจ็บปวดมากนัก
เหมือนกับคนไข้ที่ปล่อยให้โรคร้าย ค่อยๆพาชีวิตไป
และตอนนี้วีร่าได้ข้อพิสูจน์ แล้วว่า...
แท้ที่จริงชัคต่างหากที่ สนใจในตัวเกรซ
เธอยิ่งโหดร้ายกว่าเคย
เกรซมีเพื่อในด็อกวิลล์หรือไม่? พวกเขาก็เช่นกัน ร่วงหล่นเหมือนใบไม้
ชาวเมืองที่เป็นเพศชายตอนนี้...
มาหาเกรซตอนกลางคืน เพื่อสนองความต้องการทางเพศ
ปรากฏว่าเด็กได้สั่นระฆัง บ่อยขึ้น...
ทุกครั้งที่มีการกระทำนั้นเกิดขึ้น
ยิ่งทำให้มาร์ธาสับสน
แต่ตั้งแต่ที่ล่ามโซ่ หลายสิ่งง่ายขึ้น สำหรับทุกคน
การรังควาญบนเตียงไม่ต้องเป็น ความลับอีกต่อไป
เพราะว่ามันเทียบไม่ได้กับ การกระทำทางเพศได้
พวกเขาละอายที่คนบ้านนอก มีอะไรกับวัว
แต่ไม่มากไปกว่านั้น
ทอมเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง
มันทำให้เขาเจ็บปวด และการแวะหา ทางเพศทำให้เขาเจ็บอย่างสาหัส
แต่เขาดูแลเธออย่างดีที่สุด อย่างกับที่ใยรั้งแมงมุม...
เมื่อมันห้อยอยู่ในใยของตัวเอง โดยแรงลม
ทอม
ทุกอย่างที่ฉันพยายามทำกลายเป็นเลวร้าย
ฉันค้นหาคำตอบที่ฉันมองหาไม่ได้
คุณจะค้นมันได้แน่ คุณฉลาดมาก
- เราทำให้พวกเขาโกรธ - ฉันไม่ห่วงเรื่องนั้น
เราทำให้พวกเขาโกรธ
คราวนี้ถึงเวลาแล้วที่เราจะ ทำให้ตัวเองโกรธ
หมายความว่าอย่างไร?
โดยแสดงให้พวกเขาเห็นถึงความไว้ใจ
มันเริ่มจากการประชุม
ก็จะต้องสิ้นสุดด้วยการประชุม เช่นกัน
คุณพูด แล้วพวกเขาต้องฟัง พวกเขาปฏิเสธที่จะฟังไม่ได้
- ฉันจะพูดอะไร? - ทุกอย่าง จะต้องพูดทุกอย่าง
- ทุกอย่างเหรอ? - ใช่ ความจริง
ความจริงเกี่ยวกับแต่ละคน
ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะอยากฟัง
ฉันรู้ มันเหมือนกับเด็กที่ ไม่ต้องการกินยา
ในตอนแรกพวกเขาจะโมโห
แต่ท้ายที่สุดก็จะรู้ว่ามันเป็น ประโยชน์กับตัวเขาเอง
แค่อย่าเกลียดชัง อย่าตำหนิ
ถ้าคนอื่นทำได้ เกรซ คุณทำได้
พวกเขาต่างรู้ว่าอาวุธนี้และ
การเข้าใจและความไม่ยุติธรรม เป็นเหยื่อ และคนๆนั้นก็คือคุณ
และจากจุดนั้นมันก็เหลือเพียง ก้าวเล็กๆเพียงก้าวเดียว
คุณได้คิดมาอย่างหนักจริงๆ ทอม
ฉันมั่นใจว่ามันเป็นแผนที่เยี่ยม ฉันมั่นใจ
ถ้าการให้อภัยอยู่แค่เอื้อม ในศาลาฟังธรรม
พวกเขาซ่อนจากมันได้ดี
ไม่ง่ายเลยที่ทอมทำให้พวกเขา มารวมกันที่นั่น
ศีลธรรมได้ถูกกักเก็บไว้ ไกลทุกที...
โดยเจ้าของของมัน
อย่างกับว่ามันเปราะบางเหมือน กับแก้วของเฮนสันหลังถูกกลึง...
ก็ถือว่าเป็นภาระที่หนัก
แต่ถ้ามีคนนึงไป คนอื่นๆก็เช่นกัน
ฉะนั้นจะไม่มีใครพูดลับหลัง
ทอมได้จัดที่ให้เกรซพูด
ตอนนี้เธอต้องจมหรือแหวกว่าย ความจริงใจได้นำถูกมาตีแผ่
ขณะที่เกรซเข้ามาในความเงียบสงัด
ที่ศาลาธรรมบนถนนเอล์ม
พายุหิมะแรกของฤดูใบไม้ร่วง ได้โปรยปราย
เกล็ดหิมะตกลงปกคลุมตึกเก่าๆ เหมือนกับเมืองเก่าอื่นๆ
และมันเกาะตามกิ่งและก้าน จากต้นแอปเปิ้ล
โชคดีที่การเก็บเกี่ยวสิ้นสุดไปแล้ว ธุรกิจขนส่งหาตลอดได้
แม้ว่าจะได้ราคาที่น่าผิดหวัง
เกรซได้บอกเล่าเรื่องราวอย่างชัดเจน
เธอไม่ได้ตกแต่งหรือตัดทอน
และเมื่อเธอพูดจบหิมะก็หยุด โปรยลงมาอย่างทันที
เหลือเพียงด็อกวิลล์ที่แต่งแต้มด้วย หิมะสีขาวปกคลุมอย่างน่าทึ่ง
ฉันไม่คิดว่ามันไปได้ดีนัก
ไม่เป็นไร คุณทำดีแล้ว
หิมะตกเร็ว อาจจะเร็วเกิน
การประเมินความเป็นมิตรที่ผิดพลาด
ทอมมองไปรอบๆ กังวล
ฟันของเวร่าขบกันแน่น เธอเป็นคนแรกที่พูดออกมา
โกหกสิ้นดี โกหก
ใช่ ทอม มันไม่เป็นไปตาม อย่างที่ฉันรู้สึก...
กับเมืองนี้และชาวเมืองที่อยู่เลย
ฉันเป็นหมอนะ ให้ตายสิ
ฉันไม่ต้องการให้ใครมาบอกว่า ฉันป่วยหรือไม่
ทอม เธอจะพูดแก้ตัวว่าอย่างไร?
บางทีถึงเวลาแล้วที่ต้องเลือกข้าง
เข้าข้างเราหรือตรงข้ามเรา?
ลิซพูดถูก เราน่ะยอมตามทอม เกินไปแล้ว
ทอม ฉันต้องบอกเธอ แม้แต่ฉันเอง ก็ไม่รอดพ้นจากผู้หญิงคนนั้น
ด้วยความช่วยเหลือของเธอ ซึ่งฉัน ถือซะว่าอย่างไม่ตั้งใจ
เธอน่ะสร้างความขมขื่นและ ปัญหาให้กับทั้งเมืองนี้
เธอต้องไปซะ เราจะกำจัดเธอได้อย่างไร ทอม?
เราจะทำอย่างไรทอม?
ฉันเห็นด้วย ทอม นายพาเธอมา
นายก็ต้องหาทางพาเธอออกไป
โดยที่หล่อนไม่โกหก และกล่าวหาคนอื่น
ผมขอให้คุณมาเพื่อฟัง
คุณมีแต่มาเพื่อปกป้องตัวเอง
ฉันเสียใจ มันค่อนข้าง ทำให้ฉันตกใจ...
ที่เห็นเพื่อนทุกคนกระทำแบบนี้ ช่างป่าเถื่อน
แผนคุณไม่ได้ผลนักใช่มั้ย?
- คุณจะคิดหาได้อีก - ไม่
ไม่มีแผนอีกแล้ว ฉันสัญญา
พวกเขาให้ฉันเลือกระหว่าง คุณกับพวกเขา
ไม่ยากเลยสำหรับวันอย่างวันนี้ ฉันรักคุณ
คุณอาจจะเข้มแข็งกว่าก็จริง แต่ในจินตภาพ เราต้องแบ่งปันกัน
คุณเหนื่อยมาก นอนลงสิ
ฉันเลือกแล้ว เกรซ ฉันเลือกคุณ
เอาล่ะถึงเวลาแล้ว เวลาที่เรารอคอย
เราปลดปล่อยตัวเองไปจากด็อกวิลล์
คุณพูดถูก ทอม ง่ายเหลือเกินที่จะร่วมรักในตอนนี้
พวกเขาอาจฆ่าเราได้ทุกเมื่อ มันคงเป็นจุดจบอันโรแมนติกที่สมบูรณ์แบบ
ฉันรู้ ฉันรู้สึกเช่นกัน ฉันรักคุณ
มันคงสวยงามมาก แต่จาก...
มุมมองในความรักของเรา ผิดอย่างสิ้นเชิง
เราพบกันเพื่ออิสรภาพ
คุณเย็นชา เกรซ
ฉันปฏิเสธทุกคนที่ฉันรู้จัก ก็เพื่อคุณ
มันไม่คุ้มค่าเหรอที่จะ
โอนอ่อนสักนิดเพื่อบรรเทา ความเจ็บปวดของฉัน?
ทุกคนในเมืองได้ตัวคุณ ยกเว้นฉัน
เราคือคนที่จะต้องรักกันนี่
ทอมที่รักของฉัน
คุณได้ตัวฉันถ้าคุณต้องการ
แค่ทำอย่างที่คนอื่นๆทำ
ขู่ฉันสิ...
บอกสิว่าคุณจะส่งตัวฉัน ให้กับทางการ
ให้กับมาเฟียและฉันสัญญา
ว่าคุณจะเอาทุกอย่าง ที่คุณต้องการจากฉันไปได้
ฉันไว้ใจคุณ...
แต่บางทีคุณไม่ไว้ใจตัวเอง?
บางทีคุณถูกชักจูง
คุณถูกชักจูงให้ร่วมกับคนอื่นๆ บังคับฉัน
บางทีเพราะเช่นนั้นคุณถึงไม่พอใจ
เท่าที่ฉันทำก็คือช่วยคุณ
ฉันแค่ถามว่าคุณกลัวที่ตัวเอง จะเป็นเหมือนมนุษย์ทั่วไปหรือไม่
ไม่ ฉันไม่กลัว ไม่แม้แต่น้อย
ดี
อะไรที่จะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด
ไม่ผิดที่สงสัยใจตัวเอง ทอม
แต่มันคงวิเศษที่คุณไม่สงสัย
ฉันหาที่เหลือไม่พบ
บางทีฉันควรออกไปสัก สองนาที
เดินหรืออะไรสักอย่าง ไม่รู้สิ
เพื่อออกจากระบบของฉัน
เดินทอดน่องไปตามถนน
ฟังเสียงลมที่ผ่านป่าในหุบเขา
และอะไรแบบนั้น
แต่คุณหลับซะนะ
คุณหลับแล้วไม่นานฉันจะกลับมา
แน่ล่ะมันมีแต่เรื่องไม่เข้าท่า
ถ้าใครสักคนสามารถจะติดตาม อุดมคติและความเป็นจริงได้ เขานั่นล่ะ
นอกจากนั้นเป็นงานของเขา เรื่องศีลธรรมคือเรื่องหลักของเขา
การที่คิดว่าเขาอาจจะสงสัย ในความบริสุทธิ์ของตัวเอง...
ก็คือการคิดถึงตัวเขาน้อยที่สุด
ทอมโกรธ
และสิ่งที่คัญก็คือ เขารู้ว่าทำไม
ไม่ใช่เพราะว่าเขาถูกกล่าวหา อย่างผิดๆ
แต่เพราะว่าข้อกล่าวหาเป็นจริง
ความโกรธของเขาส่วนใหญ่แล้ว เกิดจากความไม่พอใจที่ถูกมองออก
มันทำให้นักปรัชญาหนุ่ม ตื่นตะลึง
เป็นจริงมากพอ
เขาคิดว่าถ้าเกิดความสงสัยขึ้นแล้ว มันจะพัฒนาไปได้
บางทีคงวิเศษถ้าสักวันมันทำลาย ภารกิจทางศีลธรรมของเขา
ทอมหยุด
เขาเกือบสั่นเมื่อคิดว่าอนาคตนักเขียน ของเขากำลังจะหายนะ
แต่ไม่นานที่เขาเห็นพ้องกับตัวเองว่า เสี่ยงเกินไปที่จะหนี
เกรซที่อันตรายต่อเมือง เธอยังอันตรายต่อเขา
ทอมไม่ชอบ
และเขาก็เป็นชายมากพอที่จะ ลงมือเพื่อป้องกัน
โชคดีที่ทอมเป็นคนที่มีสำนึกดี
เพื่ออนาคตทางอาชีพ อย่างที่เขาทำอยู่
เขายอมให้ความบริสุทธิ์และ อุดมคติมาอยู่ในชีวิตเขา
โดยไม่รู้สึกสะท้านกับมัน อย่างที่เขาบอก
การทิ้งเอกสารที่ อาจจะมีความสำคัญกับทอม
และกับผู้อ่าน...
ในยุคต่อไปของนิยาย หรือนิยาย3ภาคของเขา
ไม่ใช่การกระทำที่โง่นักที่เขาเคยทำ
แม้ว่าเขาต้องยอมรับว่าในช่วงเวลาที่ อ่อนแอ เขาคงยอมรับว่ามันโง่
ก่อนที่จะกลับไปที่ประชุมคืนนั้น
ทอมเปิดลิ้นชัก เขาเปิดออก ในคืนที่เกรซมาถึง
และพบว่ามันยังอยู่ที่นั่น
นามบัตรจากมาเฟียในรถ
วันต่อมาแสงแดดสดใสใน ท้องฟ้าแห่งฤดูใบไม้ร่วง
และหิมะได้หยุดไปนานแล้ว
เป็นครั้งแรกที่เสียงเครื่องตอกเสาเข็ม ได้ยินในหนองน้ำ...
ขณะที่มันตอกเพื่อสร้างสิ่งที่อาจจะ ใช่หรือไม่ใช่สถานดัดสันดาน
เกรซลืมตาหลังจากการหลับไหล ไม่ได้สติ และมึนงง
ดูจากแสงที่ลอดมาตามรอยแตก ของผนัง
มันคงใกล้กลางวันแล้ว
ชั่วโมงที่เศร้ามอง ที่แจ็คเรียกมันว่า เที่ยงในด็อกวิลล์
การเป็นคนเจ้าความคิดและหลายปรารถนา
มีหลายสิ่งที่เกรซเลือกที่จะ ไม่สนใจ
แต่ทำไมถึงไม่มีใครปลุกเธอ?
ไม่มีใครทุบประตูอย่างเกรี้ยวกราด
ไม่มีเด็กปาโคลน หรือทุบขอบ หน้าต่างของเธอ
เธอจำได้แล้ว
เธอจำการประชุมในวันก่อนได้ แต่ก็ยังมีคำถาม
ทำไมเธอถึงไม่ต้องเผชิญกับผลพวง จากการประชุมนั้น? หรือแม้แต่ถูกฆ่า?
ดูไม่เหมือนกับเป็นด็อกวิลล์เลย ที่จะสกัดกลั้นความโกรธไว้
หรือบางทีทุกสิ่งกลับกลาย เป็นดีในท้ายที่สุด?
- อรุณสวัสดิ์ คุณนายเฮนสัน - โอ อรุณสวัสดิ์
ฉันควรจะมาเร็วกว่านี้ แต่ฉันตื่นสาย
โอไม่เป็นไร ลิซทำแทนแล้วเมื่อเช้า
เราคิดว่าเธอได้พักบ้างก็คงดี
เป็นการพูดที่ดีมากเมื่อวาน
มันทำให้เราทุกคนได้คิด
- สวัสดี ลิซ - ไฮ เกรซ
ฉันตื่นสาย
- อรุณสวัสดิ์คุณเกรซ - อรุณสวัสดิ์
- เช้านี้เป็นอย่างไรบ้าง? - ฉันตื่นสาย
โอไม่เป็นไร
ทอมๆ ฉันว่านั่นเกรซนะ
สวัสดี เกรซ 2 วินาที ข่าวดี
เมื่อคืนฉันกลับไปประชุม
ฉันไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปกันง่ายๆ
แต่ฉันคงตายแน่ถ้าอารมณ์ ไม่เปลี่ยนแปลง
ฉันไม่คิดว่าเราชนะแล้ว ไม่เชิง
แต่ฉันว่าเกิดผลดีมากบางอย่าง
- บางอย่างที่ดีมาก - ทำไมคุณไม่กลับมาหาฉัน?
กลับไปแล้ว แต่คุณกลับ
คุณรู้นี่ คุณน่ะดูท่าจำเป็น ต้องพักจริงๆ
ทำให้ฉันคิดว่าบางที คุณควรจะได้เวลาพัก
รู้มั้ย ไม่มีใครค้านเลย
ฟังดูวิเศษมาก
ฉันรู้ มันวิเศษใช่มั้ยล่ะ?
ผู้คนในเมืองนี้ทำให้ฉัน ประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉันอาจจะต้องปรับเปลี่ยน ทฤษฎีของฉันนิดหน่อย
คุณรู้ว่าผมเกลียดที่จะทำ แบบนั้นแค่ไหน
รู้มั้ย เกรซ เมื่อคืนที่ผมกลับมา
ผมเห็นคุณหลับช่างน่ารัก
แล้วทันใดผมได้แรงบันดาลใจ ผมเขียนทฤษฎีบทแรกเสร็จ
เรื่องเกี่ยวกับเมืองเล็กๆ
เดาซิว่าผมได้แรงบันดาลใจจากไหน?
แต่ผมยังคิดชื่อเมืองไม่ออกเลย
- ทำไมไม่ตั้งว่าด็อกวิลล์ล่ะ? - ไม่ดีแน่
ไม่ ไม่ดีแน่ ต้องเป็นชื่อพื้นๆ
นักเขียนหลายคนทำพลาด
เฮ้ อยากให้ผมอ่านให้ฟังมั้ย?
ถ้ามีความรักอยู่ในนั้น มันมาจากคุณ
คุณจะว่าอะไรมั้ย ถ้าฉันบอกว่าไม่?
- ไม่ - ถ้าฉันมีเวลาให้ตัวเอง ฉัน...
ไม่ ไม่
คนสองคนทำร้ายกัน
ถ้าพวกเขาสงสัยในรัก ที่มีให้ต่อกัน
คุณเอาไว้อ่านคราวหน้าก็ได้
คุณนั่งที่ไหนสักแห่งและ มองออกไปที่ภูเขา
มันคือสิ่งที่ผู้หญิงในนิยายทำ
- แล้วเจอกัน - แล้วเจอกัน ข่าวดี
เกรซเลือกที่จะหวังสิ่งที่ดีที่สุด แทนที่จะกลัวสิ่งเลวร้าย
และคิดที่จะใช้เวลาซ้กเสื้อผ้า และอาบน้ำ...
ซึ่งเพื่ออะไรสักอย่าง
เธอแน่ใจว่าไม่มีละครตัวไหน...
ในนิยายของทอม คงฝันอยากทำ
เหมือนกับว่าด็อกวิลล์เฝ้ารอ
แม้แต่สายลมก็หยุด ทำให้เมืองเงียบสงบอย่างที่ไม่คุ้นเคย
อย่างกับว่ามีคนเอาฝาครอบจาน ครอบเมืองไว้
และสร้างความเงียบสงัด
ระหว่างที่รอผู้มาเยือน
หลังจากวันหยุด 2วัน เกรซกลับ ไปทำงาน แต่ความเงียบยังคงอยู่
กระทั่งวันที่ 5 ความรู้สึก ประหลาดก่อเกิดขึ้น
จู่ๆ ทำให้พลเมืองทุกคนมาที่ถนน เพื่อฟัง
พวกเขาถามกันว่าโทรศัพท์ยังเสีย อยู่หรือเปล่า
หรือได้ข่าวว่าเบน...
ต้องทำกลับรถระหว่างทาง ไปจอร์จทาวน์...
ทุกเช้าเพราะมีต้นไม้ใหญ่ 3ต้นขวางถนนหรือไม่
พวกเขาไม่กังวล
กังวลอาจจะไม่ใช่คำที่เหมาะ และทอมเห็นรถ
ทอมมีกล้องส่องทางไกล แต่ตาเปล่าก็มองเห็น
ต้องอย่างน้อย 8แน่
ฉันคิดว่าถนนถูกกั้น
พวกเขาคงผ่านมาก่อนที่ ต้นไม้จะล้ม
เตียงของจูน ต้องเปลี่ยนผ้าปู เดี๋ยวฉันไปอีกนาที
สวัสดี จูน
เกรซเริ่มทำเตียง ซึ่งจูนได้ ทำเลอะอีกครั้ง
เมื่อความรู้สึกเสียเวลา เข้ามารบกวนเธอ
และแล้วเธอพูดออกมา อย่างไม่ทันคิดว่า
ไม่มีใครนอนที่นี่แน่
เธอไม่ได้พูดดัง
แต่ถึงกระนั้นเธอถึงกับสะดุ้งเพราะ ความรู้สึกเกิดขึ้นในตัวเธอ
คำพูดเป็นลางแบบนั้นมาจากไหนกัน?
ความมืดได้เข้าปกคลุมขณะที่เกรซ กำลังกลับบ้านในค่ำวันนั้น
ผู้คนที่จัตุรัสที่มองไปที่หุบเขา...
ในที่สุดก็เลิกหวังที่จะเห็นสิ่งใด เมื่อแสงได้จางไป
พวกเขาเดินมาด้วยความผิดหวัง
- ทอม? - ไฮ เกรซ
มีรถ แต่มันมืดเกินไป เรามองไม่เห็นแล้ว
เราไม่ได้พบกันเลย
ใช่ ฉันรู้ ฉันยุ่งอยู่กับหนังสือน่ะ
ถามอะไรคุณได้มั้ย?
ได้สิ อะไรก็ได้
คุณทำให้ตัวเองโยนมันทิ้ง ไม่ได้ใช่มั้ย?
เบอร์ที่เขาให้กับคุณในคืนนั้น คุณโยนมันทิ้งไม่ได้
ฉันบอกคุณแล้วว่าเขาอันตรายแค่ไหน มันโง่มาก
โง่หรือไม่ ไม่นานทอมเป็นคน เสนอ...
ให้ขังเกรซในบ้านของเธอในคืนนั้น
ถ้ามีวี่แววของรถจริงๆ
การที่ทอมโทรไปเมื่อ 5 วันก่อน...
ในนามของชุมชนไปยังเบอร์ จากนามบัตรในลิ้นชักนั้น
ในที่สุดก็บังเกิดผล
และต่อไปนี้เกรซจะถูก กำจัดไปจากชีวิตของพวกเขา
มันต้องดูดีแน่ ถ้าเมืองขังเธอไว้
เกรซนอนบนเตียงในตอนที่ เจสันถูกส่งมาพร้อมกุญแจ
เกรซได้ยินเสียงเปิดล็อก
แต่เธอกำลังตกอยู่ในความขัดแย้ง และความคิดในเรื่องที่เธอ...
เลี่ยงในช่วงเวลานี้ของปี
ตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาได้ยิน...
เสียงรถสตาร์ทดังมาจาก...
ทางสุดปลายของป่า
หลายสิ่งเริ่มอย่างรวดเร็ว
ทอมได้เตรียมคณะผู้แทน เพื่อต้อนรับอย่างเหมาะสม
ด็อกวิลล์อาจจะไม่ดูดีนัก แต่มันก็ มีไมตรีจิต
ยินดีต้อนรับสุภาพบุรุษ ยินดีต้อนรับ
เมืองเองได้จัดเตรียมพร้อมแล้ว
ผมน่าจะมีกุญแจใหญ่มอบให้คุณ แต่ผมมีแต่ดอกเล็กเท่านั้น
- เธออยู่ไหน? - ถูกขังไว้ด้วยทุกกุญแจ
เธออยู่ไหน?
โอเค ถ้าคุณสงสัยเรื่องเสียงนั่น
เสียงตอกเสาเข็ม สร้างสถานดัดสันดานแห่งใหม่
บอกสิว่า อัตราอาชญากรรมได้เพิ่มขึ้น ในเขตนี้ อย่างที่เราบอกตัวเองจริงรึ?
บางทีผู้คนมองว่าเป็นอาชญากรรม เพียงเพราะว่าอิจฉาความสำเร็จของพวกเขา?
คุณมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?
บางทีคุณไม่มีความเห็น ผมจะเปิดประตู...ขอโทษ
วอยล่า อย่างที่ฝรั่งเศษจะพูด
นี่มันอะไรกัน?
ใครเป็นคนทำ?
บิลลี่ ชูมือขึ้นสิ ชูมือขึ้น
เรารู้สึกปลอดภัยกว่า เมื่อเธอถูกล่ามโซ่
คุณอาจจะรับมือกับคน อย่างเธอได้ง่ายขึ้น
พวกเราไม่มีใครเลยที่อยากรับเงิน จากการช่วยเหลือคน
เว้นแต่ว่ามันจะทำให้คุณ รู้สึกดีขึ้นที่ได้ตอบแทน
- หุบปาก - แน่นอน
เกรซไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ด้านรถยนต์
แต่เธอจำเสียงรถที่...
กำลังเลี้ยวที่หัวมุมของ ถนนแคนย่อนได้เป็นอย่างดี
อนิจจา ในความทรงจำของเกรซ
เกี่ยวกับรถคาดิแล็ก ซีรี่ 355ซี นั้นเชื่อมกับความทรงจำอื่น...
ไม่ใช่เสียงแห่งความดีงาม
แต่เป็นเสียงปืนถูกยิงเข้าใส่ตัวเธอ
อย่า
ต้องประเมินการกระทำของพ่อ ก่อนที่จะยิงเรา
นั่นน่ะเรื่องใหม่
นี่คงแปลได้ว่าอ่อนแอค่ะพ่อ หนูผิดหวังในตัวพ่อที่สุด
พ่อไม่ยิงใครทั้งนั้น
พ่อยิงหนูมาก่อน
ใช่ พ่อเสียใจ พ่อเสียใจจริงๆ
ลูกหนี
แต่การยิงใส่ลูกไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา
ไม่เลย ลูกน่ะหัวดื้อเกินไป
ถ้าพ่อไม่อยากฆ่าหนู แล้วมาทำไม?
ครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน เรื่องที่ว่า ลูกไม่ชอบอะไร...
ในตัวพ่อ ซึ่งยังไม่ได้สรุป เพราะลูกหนีไป
พ่อควรจะได้รับอนุญาตให้บอกลูกว่า พ่อไม่ชอบอะไรในตัวลูก
พ่อเชื่อว่ามันคงเป็นกฎที่สุภาพ ในการสนทนา
พ่อถึงได้มางั้นเหรอ?
และว่าหนูหัวดื้อ
แน่นะว่าไม่ได้มาเพื่อบังคับ ให้หนูเป็นอย่างพ่อ?
ถ้าพ่อคิดว่ามีโอกาสจะ ได้บังคับลูก..
แต่แน่ล่ะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่
ลูกยังคงเป็นที่ต้อนรับกลับบ้าน และกลายเป็นลูกสาวพ่ออีกครั้งทุกเมื่อ
พ่ออาจจะแบ่งอำนาจและความรับผิดชอบ ให้ลูกถ้าลูกกลับไป
นั่นไม่ใช่สิ่งที่พ่อสน
อะไรกัน?
อะไรกัน สิ่ง...สิ่งที่พ่อไม่ชอบ ในตัวหนู?
มันก็คือคำที่ลูกใช้ยั่วโมโหพ่อ
ลูกว่าพ่อจองหองนี่
การปล้น พระเจ้าทรงโปรด
หนูก็เรียกว่าจองหองเหมือนกันค่ะพ่อ
แต่นั่นล่ะที่พ่อไม่ชอบ ในตัวลูก
ลูกนั่นล่ะที่จองหอง
พ่อมาเพื่อพูดอย่างนี้สินะ?
หนูไม่ใช่คนที่ตัดสินอะไรนะพ่อ พ่อต่างหาก
ลูกไม่ตัดสินเพราะว่าลูกสงสัย พวกเขา
วัยเด็กที่ขลาดแคลนและ
จริงแล้วการฆาตกรรม ไม่จำเป็นต้องเป็นการฆาตกรรมใช่มั้ย?
สิ่งเดียวที่โทษได้ก็คือ สิ่งแวดล้อม
คนข่มขืนและฆาตกรอาจจะ เป็นเหยื่อก็ได้ ตามที่ลูกว่า
แต่พ่อ พ่อเรียกมันว่าหมา
ถ้าพวกมันเลียอ้วกของตัวเอง
ทางเดียวที่จะหยุดมันก็คือ ใช้เชือกผูก
แต่หมาเชื่อในธรรมชาติ ของตัวเองเท่านั้น
ทำไมเราไม่ให้อภัยพวกเขาล่ะ?
หมาสามารถสอนหลายสิ่งที่เป็นประโยชน์ได้
แต่ไม่ถ้าเราให้อภัยมันทุกครั้งที่ มันทำตามสัญชาติญาณตัวเอง
งั้นหนูจองหอง หนูจองหองเพราะ ว่าหนูให้อภัยพวกมันรึ?
พระเจ้า
เห็นมั้ยล่ะว่ามันดูนอบน้อม แค่ไหนเมื่อลูกพูดออกมา?
ลูกน่ะมีอคติคิดไปกว่าไม่มีใคร...
ไม่มีใครสามารถเข้าถึง
มาตรฐานของจริยธรรมเหมือนกับลูก ลูกก็เลยให้อภัยพวกเขา
คิดไม่ออกเลยว่าจะมีอะไร ที่จองหองมากกว่านั้นอีกแล้ว
เธอ ลูกฉัน...ลูกที่รักของฉัน ลูกให้อภัยกับความผิดของคนอื่น...
ที่ลูกไม่มีวันยอมให้ตัวเอง กระทำลงไป
ทำไมหนูจะมีเมตตาไม่ได้? ทำไมล่ะ?
ไม่ๆๆๆ ลูกควรมีเมตตา เมื่อถึงเวลาเมตตา
แต่ลูกจะต้องรักษามาตรฐานของตัวเอง ลูกติดพวกเขา
บทลงโทษคือสิ่งที่ลูกควรได้รับ จากความผิดของตัวเอง
พวกเขาก็ต้องรับโทษ เพราะความผิดของพวกเขา
พวกเขาเป็นมนุษย์
ไม่ๆๆ มนุษย์ทุกคนจะต้องรับผิดชอบ ต่อการกระทำของตัวเองใช่มั้ย?
แน่นอน แต่ลูกไม่ให้โอกาสนั้นกับพวกเขาเลย
นั่นล่ะที่จองหองที่สุด
พ่อรักลูก พ่อรักลูก รักลูกจะตาย
แต่ลูกเป็นคนที่จองหองที่สุด เท่าที่เคยเจอมา
และลูกยังว่าพ่อจองหอง
พ่อไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว
พ่อจองหอง หนูจองหอง พ่อพูดแล้ว เอาล่ะไปได้แล้ว
และโดยไม่มีลูกสาวพ่อล่ะสินะ?
- พ่อบอกว่า โดยไม่มีลูกสาวพ่อ ใช่มั้ย - ใช่
ใช่
ลูกตัดสินใจ ลูกตัดสินใจ
เกรซ พวกนั้นบอกว่า ลูกสร้างปัญหาที่นี่
ไม่ ไม่มากไปกว่าปัญหาที่บ้าน
พ่อจะให้เวลาลูกคิดให้ดี
- บางทีลูกอาจจะเปลี่ยนใจ - ไม่เปลี่ยนแน่
ฟังนะลูกรัก อำนาจน่ะไม่เลวร้ายนักหรอก
พ่อมั่นใจว่าลูกจะสามารถหาทาง ที่จะนำมันมาใช้ในแบบของลูกได้
ไปเดินแล้วคิดให้ดี
คนที่นี่ทำดีที่สุดแล้วภายใต้ สภาพการณ์ที่เลวร้าย
ถ้าลูกว่าอย่างนั้น เกรซ
แต่ดีที่สุดของพวกเขาน่ะดีพอหรือเปล่า?
พวกเขารักลูกหรือเปล่า?
เกรซได้คิดมานานแล้ว
เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่ถูกยิงตอนที่ มาเฟียมาถึงล่ะก็
พ่อต้องให้เธอกลับไปแน่ๆ
เพื่อให้กลายเป็นผู้สมคบ สืบทอดแก๊งวายร้ายทั้งหลาย
และเธอไม่จำเป็นต้องเดินเพื่อ คิดเรื่องนั้นอีก
แม้ว่าสิ่งแตกต่างระหว่างคนที่เธอ รู้จักที่บ้าน
และคนที่เธอพบในด็อกวิลล์ ได้พิสูนจ์แล้วว่า
ต่างกันน้อยกว่าที่เธอคิดไว้
เกรซมองที่พุ่มกู๊สเบอร์รี่ ช่างเปราะบางในความมืด
ดีที่ได้รู้ว่าคุณไม่ไปทำอะไร ไม่ดีกับมัน
มันก็จะอยู่ตรงนั้น งอกงามเหมือนเคย เมื่อถึงหน้าร้อนมันก็จะสะพรั่งอีกครั้ง
พร้อมกับลูกเบอร์รี่ที่แสนจะอร่อย ในพาย
โดยเฉพาะกับอบเชย
เกรซมองไปรอบๆที่ใบหน้าที่ ตื่นตระหนกหลังขอบหน้าต่าง
ที่ติดตามเธอทุกฝีก้าว
และรู้สึกละอายที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ เกิดความกลัวนั้น
เธอจะเกลียดพวกเขาเพราะสิ่งที่ เป็นจุดอ่อนของพวกเขาได้อย่างไร?
เธอคงจะทำสิ่งเหล่านั้น ที่เกิดขึ้นกับเธอ
ถ้าเธออาศัยอยู่ในหนึ่งในบ้านเหล่านี้
เพื่อประเมินพวกเขาด้วยสายวัด ที่พ่อเธอนำมาให้
เธอจะไม่ทำ ในทุกวิถีทาง
อย่างที่ชัค วีร่า เบน และ คุณนายเฮนสันกับทอม...
และคนเหล่านี้ทำอย่างนั้นหรือ?
เกรซหยุด
ขณะที่เธอหยุด เมฆได้กระจายตัวไป ให้แสงจันทร์ลอดผ่าน
แล้วด็อกวิลล์ก็เปลี่ยนไป ด้วยแสงอันน้อยนิด
ประหนึ่งว่าถ้าแสงมีเมตตา และจางหายไป
ในที่สุดก็ปฏิเสธ ที่จะปกคลุมเมืองอีกต่อไป
แล้วจู่ๆคุณก็ไม่สามารถจินตนาการ
ว่าสักวันจะมีผลเบอร์รี่ ออกมาในพุ่มกู๊สเบอร์รี่
แต่เห็นแต่หนามที่อยู่ตรงนั้นในตอนนี้
แสงได้ทะลวงทุกๆจุดแตกและ ตำหนิของตึก...
และใน...ผู้คน
แล้วจู่ๆเธอก็รู้คำตอบของคำถาม ของเธออย่างลึกซึ้ง
ถ้าเธอทำแบบพวกเขา เธอคงไม่สามารถ ปกป้องการกระทำของเธอแม่แต่อย่างเดียว
และไม่สามารถลงโทษมันได้ อย่างรุนแรงพอ
เหมือนกับว่าความเศร้าและความเจ็บปวด ของเธอได้กลับเข้าในที่ที่ถูกต้อง
ไม่ สิ่งที่พวกเขาทำมายังไม่ดีพอ
แล้วถ้าใครสักคนที่มีอำนาจ ทำให้มันถูกต้อง
มันก็เป็นหน้าที่ของใครคนนั้น
เพื่อประโยชน์ของเมืองอื่นๆ เพื่อประโยชน์ของมนุษย์
อย่างน้อยก็เพื่อมนุษย์ที่ เป็นอย่างตัวเกรซเอง
ถ้าหนูกลับไป และกลายเป็นลูกสาวพ่ออีกครั้ง
เมื่อไหร่ที่หนูจะได้อำนาจอย่างที่ พ่อบอกล่ะ?
- เดี๋ยวนี้? - ทันที
ทำไมจะไม่ได้?
นั่นหมายความว่าสามารถรับหน้าที่ ได้ทันที
หนูจะมีส่วนในการแก้ปัญหา...
เช่นปัญหา...ของด็อกวิลล์
เริ่มโดยยิงหมาและตอกมัน เข้าที่กำแพง
ตรงนั้นใต้โคม เป็นต้น อาจจะช่วยได้ บางครั้งก็ช่วยได้
รังแต่จะทำให้คนยิ่งกลัวมากขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้เป็นที่ที่ดีขึ้น
และมันอาจจะเกิดขึ้นอีก
ใครบางคนได้เผยจุดอ่อน ของพวกเขาออกมา
นั่นล่ะที่หนูอยากใช้อำนาจ ถ้าพ่อไม่ว่าอะไร
อยากทำให้โลกนี้ดีขึ้น
เด็กนั่นไม่ยอมหุบปาก บอกว่าเขาอยากคุยกับคุณ
เรายิงเขาได้เลยมั้ย?
ให้ฉันคุยกับเขา
อะไร? มีอะไร?
ตอนนี้ที่เขากลัว ก็คงโทษไม่ได้หรอกใช่มั้ย?
ไม่ มันถูกต้อง ไม่
ฉันกลัว เกรซ
ฉันใช้คุณ ฉันเสียใจ
ฉันมันโง่ จริงๆ บางทีก็จองหอง
ใช่แล้ว ทอม
แม้ว่าการใช้คนจะไม่น่ารักนัก ฉันว่าคุณจะต้องเห็นด้วยที่ว่า
นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามความ คาดหวังของทุกคน
มันพูดถึงความเป็นมนุษย์มาก
มันเจ็บปวด แต่ฉันคิดว่าคุณเองก็ต้อง...
เห็นด้วยที่มันกำลังเปลี่ยนแปลง ไม่คิดอย่างนั้นรึ?
ไม่ใช่ตอนนี้ ทอม ไม่ใช่ตอนนี้
ถ้ามีเมืองไหนที่โลกไม่ควรมี ก็คงเป็นที่นี่ล่ะ
ยิงพวกเขาและเผาเมืองซะ
อะไรนะ? มีอะไรอีกมั้ย?
มีครอบครัวนึงที่มีเด็ก...
จัดการเด็กก่อน ให้แม่ได้ดู
บอกเธอว่าจะหยุดถ้าหล่อน กลั้นน้ำตาไว้ได้
ฉันติดเธอไว้
หนูกลัวว่าเธอจะร้องง่ายเกินไป
เราพาลูกออกไปจากที่นี่ซะดีกว่า
พ่อเกรงว่า ลูกได้เรียนรู้มามากเกินไปแล้ว
หนาวมั้ย ลูกรัก ต้องการเสื้อคลุมมั้ย?
หนูสบายดี
อยากเปิดหน้าต่างมั้ย? ไม่ต้องการมันอีกแล้ว
คิดว่าไง?
หนูว่าเราควรเปิด หนูว่ามันเหมาะสม
บิงโก เกรซ
บิงโก
ฉันต้องบอกคุณ ภาพของคุณ อัดของฉันซะกระจุย
มันน่ากลัว แต่ก็ชัดเจนมาก
คิดว่าฉันยอมให้ตัวเองใช้มัน เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนเหรอ?
ลาก่อนทอม
- บางเรื่องก็ต้องลงมือเอง - จริง
เรื่องนั้นลูกต้องอธิบายให้พ่อฟัง ระหว่างทางกลับบ้าน
จู่ๆก็มีเสียง
ไม่น่าเชื่อและมีพลังนัก เพราะเป็นคืนฝนตกในฤดูใบไม้ผลิ
แต่ดังมากพอที่จะได้ยิน
เสียงสุดท้ายของท่อนไม้ ถูกเผาเรื่อยๆ
มันมาอีกครั้ง ทุกคนได้ยิน
เกรซเป็นคนแรกที่จำได้
เสียงโมเสส
นั่นโมเสส เธอบอก และโดดออกจากรถ
เธอรีบเข้าไปดูจุดที่สุนัขอยู่
ตอนนี้ตึกหายไป ยากที่จะเรียกว่าถนน
และไม่ใช่ถนนเอล์มแน่ๆ
เมื่อไม่มีต้นไม้เหลือ ที่เนินเขาน้อยๆของด็อกวิลล์
อย่าไปยุ่งกับต้นเอล์ม
นั่นโมเสส
การรอดชีวิตของมันน่าประหลาด ปาฏิหาริย์
ไม่ ปล่อยมัน
ป่านนี้พวกที่จอร์จทาวน์ คงจะเห็นเปลวไฟแล้ว
จะมีคนมาหามัน
มันโกรธเพราะว่า ครั้งหนึ่งฉันเอากระดูกมันมา
ไม่ว่าเกรซจะออกจาก ด็อกวิลล์ หรือในทางตรงกันข้าม
ด็อกวิลล์ได้ทิ้งคำถามไว้ให้เธอ
ที่มีไม่กี่คนที่จะได้ประโยชน์ จากการถาม
และอีกไม่กี่คนที่ตอบคำถามได้
และจะไม่ถูกตอบที่นี่
Thai OCR Subtitle from 1080ip.com
OCR by OHOHEH